Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2008

«Επαναστατημένοι» οι νέοι; (μονοτονικό)


Από τη μία έχουμε την «εξεγερμένη» νεο(γερο)λαία και από την άλλη την γηραιόφρονα νεολαία. Η μεν πρώτη, με την αισθητική του «τό δρν πεττεύοντος»*, είναι αυτή που υπό την εποπτεία των «προοδευτικών» πλην όμως γηραιών δυνάμεων θα «κατέβει» στους δρόμους. Η δε άλλη, αυτή η γηραιόφρων νεολαία, είναι εκείνη η οποία θα επιδείξει αισθητική εγειρόφρονος, χωρίς να αυταποκαλείται εξεγερμένη, θα επιδείξει τη σοφία του γέροντος χωρίς να έχει τη γεροντική τάση αυτοκαταστροφής της πρώτης, θα προτιμήσει τον πνευματικό κάματο από την εύκολη λύση των διαδηλώσεων που γίνονται υπό την επίβλεψη του κόμματος - κωμαστού (κωμαστής=μεθυσμένος διασκεδαστής). Η πρώτη νεολαία, ενώ δεν πάσχει από τους ρευματισμούς των γερόντων, ωστόσο παρασύρεται από το γερασμένο (προοδευτικό εντούτοις καλούμενο) ρεύμα της εποχής. Η δεύτερη, προτάσσοντας τη γεροντική φρόνηση, παρακάμπτει την φθοροποιό παρόρμηση.

Στην Ελλάδα επικρατεί η απαράβατος αρχή του μετρίου, η οποία ελλείψει άλλων αρχών επωμίζεται τους μέτριους, με τη λογική ότι θα βρεθούν και άλλοι ομοειδείς και ομοϊδεάτες. Και ξεκίνησαν οι ομοειδείς από το εθνικόν ταβλιστήριον ή κατ’ άλλους βουλευτήριον ή κοινοβούλιο προσπαθώντας να καλύψουν την ψυχολογική ανάγκη του λαού ν’ ακούει τα αρεστά. Και δεν είναι άλλη από την έκπαλαι επικέντρωσή μας στο ίδιον συμφέρον, την οποίαν έρχεται να καλύψει αφ’ ενός ο από το «ταβλιστήριον» ορμώμενος και προς τους δρόμους διαχεόμενος συνασπισμός της ραπιζούσης αριστεράς (ή «Συρραπισμός»), ο οποίος προβάλλει ως πρότυπο τον εύκολο πλουτισμό ενός άβουλου λαού και αφ’ ετέρου οι τηλε-γελωτοποιοί, οι οποίοι πάλιν αγιοποιούν τον καταπονημένο και ανεύθυνο λαό έναντι της δαιμονικής και στυγνής εξουσίας˙ ενίοτε πίνουν και τσίπ’ρα εκεί. Είναι ακριβώς η τακτική του «τό λαϊκίζειν ἐστί φιλοσοφεῖν», όπου στοχεύεις στα πλέον ποταπά αισθήματα αυτοσυντηρήσεως μίας μάζας, η οποία αποποιείται προσωπικήν ευθύνη, απορρίπτουσα αυτήν σε μιαν υπερβατική – ανυπόστατη και αόριστη εξουσία. Βασική είναι αρχή κατασκευής όλων των ιδεολογιών η ανύψωση κάποιων εννοιών σε υπερβατικό επίπεδο, ώστε να είναι μη απτές και απόμακρες από τον λαό. Έτσι, είτε μπορείς να τις αγιοποιήσεις (πχ η έννοια του λαού, της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης), είτε να τις δαιμονοποιήσεις (εξουσία, κεφάλαιο), απομακρύνοντας την ενάργεια από αυτές. Η πραγματικότητα όμως, την οποίαν εντούτοις κάνουν πως δεν γνωρίζουν οι πωγωνοφόροι μεσήλικες - ινστρούχτορες της πρώτης κατηγορίας της νεολαίας -γνωρίζει όμως η δεύτερη κατηγορία νεολαίας- είναι ότι η εξουσία βρίσκεται σε κάθε μονάδα και όχι μόνον σε αόριστους εξουσιαστές. Η εξουσία καθενός απ’ εμάς δύναται να εξαντληθεί στο έπακρον όσο μικρή κι αν αυτή είναι. Μπορεί το μέγεθος εξουσίας ενός άρχοντος και ενός πτωχού να διαφέρουν κατά πολύ, ὁ βαθμός όμως κακής εξαντλήσεώς της εις βάρος του άλλου μπορεί να ισοδυναμεί. Η εξουσία εξάλλου απευθύνεται στο λαό εξ ου όμως και πηγάζει, μεγέθη εκ των πραγμάτων αιτιωδώς ανάλογα. Παρηκμασμένος ο λαός, βορβορώδης η εξουσία και τανάπαλιν. Επομένως ποια κακή εξουσία και ποιος αδικημένος λαός; Πικρά τοιουτοτρόπως καταρρίπτονται ιδέες γλυκύνουσες και ευμόλπως άδουσες στα ώτα του λαού. Είναι άλλωστε στοιχείο της ανθρωπίνης φύσεως να επαναπαυόμαστε σε λόγια κολάκων πού μας καθιστούν ανεύθυνους, αδικημένους και κατατρεγμένους από την κακή εξουσία που στην πραγματικότητα είναι η κακή πλευρά ημών των ιδίων, ταυτοχρόνως τ’ αληθή μας φοβίζουν. Σε όλες τις εποχές υπήρχαν άνθρωποι πονηροί με ερυθρό ή διαποίκιλτο προσωπείο που είχαν διαγνώσει αυτά τα στοιχεία της ανθρωπίνης και ιδίᾳ της νεανικής φύσεως και την εκμεταλλεύτηκαν˙ βέβαια ἡ κατάληξή τους ήταν οικτρά (Στάλιν, Χίτλερ). Απευθύνθηκαν πάντοτε στο εύπλαστο και α(δια)μόρφωτο μέρος της κοινωνίας, τη νεολαία. Μια λαλιστάτη άλαλη νεολαία, για την οποία στην Ελλάδα η απείθεια είναι προσόν, η ραστώνη πολιτική δράση και η βία επαναστατικός ηρωισμός. Πρόκειται περί αλλοιώσεως εννοιών και αξιών κατά τρόπον πρωτοφανή.

Η ίδια εννοιολογική αλλοίωση καταβαράθρωσε και τη σημερινή παιδεία, στην οποίαν εισήχθη ο ακραιφνώς καθαρεύων δημοτικισμός˙ στην πορεία αυτή έχασε την αρχική της σημασία και μετατράπηκε σε εκπαίδευση συνώνυμη της «κυνο-παιδεύσεως». Το ότι ο εκ φύσεως πόθος μας για τις εθνικές αξίες και τη γλώσσα μας παραμερίστηκε με την καθοδήγηση κρυφίως δρώντων δια της γλισχρωδώς εκτρεφομένης απέχθειας γι’ αυτές, κατέστη αναγκαία συνθήκη για την ποδηγέτηση της νεολαίας υπό τις αναφείς βουλήσεις τους. Το ότι η πνευματική αχλύς σκιάζει την φύσει ευγενή παρόρμηση και ζωντάνια της νεολαίας, φωτίζοντας όμως την αγριότητα και το κοινωνικό της μίσος, το οποίο τεχνηέντως καλεί κοινωνική επανάσταση, είναι κατόρθωμα του πνευματικού μας κόσμου. Το ότι νόμος μας είναι η εναντίωση στον προασπιστή του νόμου, τον αστυνομικό, είναι το «δήγμα» της κατατρυχούσης - γεροντικής φθοράς. Το ότι σήμερα ως νέοι δεν δρούμε με τη νεανική μας ορμή αλλ’ επαφιέμεθα στο ορμητικό ρεύμα των κολάκων, με αποτέλεσμα να ανοιγοκλείνουμε ως διαδηλωτές - στρείδια ρυθμικά και απερίσκεπτα τα όστρακα - στόματά μας αλαλάζοντας – διαδηλώνοντας για κάποιες ασαφείς και ενύπνιες (αν)αξίες, είναι αυτό που μας καθιστά γερολαία κι όχι γηραιόφρονα νεολαία ως έπρεπε, όσο κι αν κάποιοι τηλε-κόλακες μας αποκαλούν επαναστατημένους νέους!

*ὁ τό δρᾶν πεττεύων είναι αυτός που αποφεύγει την εργασία παίζοντας ζάρια (πεσσούς) – τάβλι

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008

Viva HC

Μόδα ἔχει γίνει ἡ ἐθνική δεξιά στήν Εὐρώπη. Στήν πολιτισμένη Αὐστρία 18% ἔλαβε ὁ Στράχε καί 12% ὁ Χάιντερ. Ἐπειδή παρατηρεῖται τό φαινόμενο στήν Ἑλλάδα νά ἀκολουθοῦμε σάν γιδοπρόβατα τόν συρμό τῆς Εὐρώπης ἀλλά μέ μία διαφορά φάσης πάντα, εἶναι ἑπόμενο νά ἀκολουθήσουμε καί σέ αὐτή τή νέα μόδα τήν Εὐρώπη. Ἄς ἀκολουθήσουμε καί τή θετική μόδα ἐπιτέλους!

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2008

Τά ἐγκλήματα τῆς Ἀριστερᾶς



Στήν παρακάτω σύνδεση βλέπουμε μίαν δρομερ νασκόπηση τν νειπώτων γκλημάτων τν θνοπροδοτν κομμουνιστν - ἀριστερῶν, μέσα ἀπό πλῆθος φωτογραφιῶν καί στοιχείων. χουν φθάσει σέ σημεο σήμερα νά παίρονται γιά τήν ριστερή τους καταγωγή καί τήν στορία τς ριστερς (τό ποινικό της μητρο). λοι ο γραικύλοι ριστεροί χι μόνο δέν ντρέπονται νά δηλώνουν τήν ριστερή τους καταγωγή, λλά καί τήν θεωρον τίτλο τιμς, σέ σημεο τέτοιο πού νά εναι καταισχύνη νά δηλώσεις Δεξιός, ν νά εναι τιμητικό νά δηλώσεις ριστερός σοσιαλιστής. Ο γχώριοι γραικύλοι το ΚΚΕ, το Συνασπισμο καί το ΠΑΣΟΚ δέν χουν πληρώσει κόμη γιά τό ριστερό τους παρελθόν και παραλλήλως ο δεξιοί ερίσκονται πό καθεστώς τρόμου!

http://www.epanellinismos.com/index.php?option=com_content&task=view&id=384&Itemid=1473


Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008

Ἡ ἀρχή τοῦ μετρίου

Γιά ἀρχή τοῦ μεγίστου (ἤ τοῦ ἐλαχίστου) ἔχουμε ἀκούσει στά μαθηματικά, γιά ἀρχή τοῦ μετρίου, ὄχι ἀκόμη…Κάποιοι ἔχουν μετατρέψει τό βουλευτήριον σέ ταβλιστήριον. Αὐτοί δέν εἶναι ἄλλοι ἀπό τούς βουλευτές τοῦ Συρραπισμοῦ ἤ Συνασπισμοῦ. Μέ  μιά κουλτούρα της λατρείας τῆς ἀπραγίας, τῆς ραστώνης, τοῦ ἀν(θ)ελληνισμοῦ προσπαθοῦν νά ἐπιβληθοῦν στά πράγματα. Ὁ Τσίπ’ρας (ὡς φαίνεται κάποιος πρόγονός του παρήγαγε τσίπουρο ἤ ἦταν πότης ἤ καί τά δύο), μέ τήν αἰσθητική τοῦ τό δρᾶν πεττεύοντος (ὁ τό δρᾶν πεττεύων εἶναι αὐτός πού ἀποφεύγει τήν ἐργασία, πεττεύων: ἀπό τούς πεσσούς=τά ζάρια, αὐτός πού παίζει τάβλι), προσπαθεῖ νά ἐπιβληθεῖ στά πολιτικά πράγματα. Σήμερα ἐπικρατεῖ στήν Ἑλλάδα ἡ ἀρχή τοῦ μετρίου ἤ τῆς μετριότητας. Ἐλλείψει ἄλλων ἀρχῶν, σέ αὐτήν τήν ἀρχή στηρίχθηκαν οἱ μέτριοι καί οἱ ἠλίθιοι, μέ τή λογική ὅτι θά βροῦν καί ἄλλους ὁμοειδεῖς καί ὁμοϊδεάτες ὀπαδούς. Ἠλίθιος μέν ὁ Τσίπ’ρας, ἕξ-υπνος δέ (ἄν καί στό πρόσωπο μοιάζει κοιμισμένος) γνωρίζοντας ὅτι ἀπευθυνόμενος σέ ἠλιθίους, θά βρεῖ καί ὀπαδούς. Στό ἔργον «Συγκρίσεως Ἀριστοφάνους καί Μενάνδρου ἐπιτομή» διαβάζουμε τήν ἄποψη τοῦ Πλουτάρχου γιά τόν Ἀριστοφάνη, τό ὁποῖο ἰσχύει γιά τόν Τσίπ’ρά ἐν προκειμένῳ: τό γάρ πανοῦργον οὐ πολιτικόν ἀλλά κακόηθες καί τό ἀγροῖκον οὐκ ἀφελές ἀλλ’ ἠλίθιον, καί τό γελοῖον οὐ παιγνιῶδες ἀλλά καταγέλαστον καί τό ἐρωτικόν οὔχ ἱλαρόν ἀλλ’ ἀκόλαστον. Αὐτός ὁ ἠλίθιος, γελοῖος, πανοῦργος τρόπος προσεγγίσεως τῆς νεολαίας ἀπό τόν σαλτιμπάγκο Τσίπ’ρά, σήμερα πού ἐπικρατεῖ ἡ βλακεία καί ἡ ἀποθέωση τοῦ «ἐρωτισμοῦ» ἀπό τά κοριτσάκια, ἔχει βρεῖ ἀντίκρισμα. Τό πιό ἐπικίνδυνο γιά τόν τόπο εἶναι αὐτοί οἱ ἀπολίτιστοι καί καταγέλαστοι ἄνθρωποι νά ἔλθουν στήν ἐξουσία μέ τήν ἐπιχειρούμενη συνεργασία μέ τό ΠΑΣΟΚ.

Ἄνθρωποι μακριά ἀπό τίς ἀξίες καί τά ἰδανικά τοῦ ἑλληνισμοῦ, χωρίς τήν πίστη στό ἔθνος καί στόν πανανθρώπινο ἑλληνικό πολιτισμό, χωρίς αἴσθηση τοῦ προαιωνίου χρέους μας ἔναντί της φυλῆς καί τοῦ πολιτισμοῦ μας, ἄνθρωποι συμπλεγματικοί, ἡμιμαθεῖς ἕως ἀγράμματοι, πρακτορίσκοι ξένων δυνάμεων, μέ μοναδικό σκοπό νά σαμποτάρουν τήν κοινωνική πρόοδο καί τήν οἰκονομική ἀνάπτυξη, τήν παιδεία, τίς ἔνοπλες δυνάμεις, τίς ἀξίες καί ἰδανικά τοῦ Ἑλληνισμοῦ…Αὐτοί καί ἄλλοι πολλοί ἄνθρωποι (;) εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνοι καί ἡ ἐκλογική τους ἄνοδος πού θά ἔλθει κατόπιν συνεργασίας μέ τό ΠΑΣΟΚ πρέπει νά ἀποσοβηθεῖ πάσῃ θυσίᾳ!

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008

Μία νέα αἰσθητική ἐναντία της ὑποκουλτούρας τῆς Ἀριστερᾶς


Jacqueline de Romilly

Διάβαζα τό Βιβλίο «La Douceur dans la Pensée Grecque» (= Ἡ γλυκύτης μέσα στήν ἑλληνική σκέψη) τῆς μεγάλης φιλελληνίδος Jacqueline de Romilly. Τέτοια ἔργα μόνο μέ σκέψεις θά μποροῦσαν νά σέ γεμίσουν ἀλλά καί νά σέ μεταγάγουν σέ κόσμους φανταστικούς (;) ποῦ κάποτε ὑπῆρχαν. Ἡ γλυκήτης δέν περιγράφεται ἁπλῶς σέ αὐτό τό βιβλίο, ἀλλά μεταμορφώνεται σέ εἰκόνα καί βίωμα - προσκρούει ἐντούτοις βάναυσα στή γλισχρότητα τῆς σημερινῆς πραγματικότητος. Μίας πραγματικότητος πλήρους μή πληρότητος. Μίας πραγματικότητος χωρίς τήν ἔπουρον αὔραν πού θά ἐμπνεύσει, θά δώσει πνοή στή δημιουργία, στόν Πολιτισμό. Αὐτό πού πρώτιστα καταβάλλει τήν πρόοδο τοῦ πολιτισμοῦ μας καί ἀποτρέπει τίς νοητικές μας λειτουργίες ἀπό τό νά περιπλανηθοῦν σέ ἀτραπούς τοῦ προτύπου της ἀκατάβλητης σκέψεως τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων, εἶναι ἡ στρέβλωση τῆς «κουλτούρας», ἡ ὁποία θολερῷ τῷ τρόπω ἔχει γίνει χῶρος προσβατός μόνο στούς ἀριστερούς. Τέτοιου εἴδους ὑποκουλτούρα, ἡ ὁποία ἔχει ὑποκαταστήσει ἐπιθετικῶς τήν προαγωγή καί παραγωγή σκέψεως, ἔχει ἑδραιωθεῖ ὄχι μόνον σέ κάθε χῶρο πού ἀλληλεπιδρᾶ μέ τό ἐπιστητόν ἀλλά καί ἀνεπαίσθητα στό συνειδητό του σημερινοῦ ἀνθρώπου, κατασκευάζοντας ἕνα πρότυπο ἀδῄωτο, ἀκλόνητο, γιά τό ὁποῖο ἡ ἀμφισβήτηση περιθωριοποιεῖται καί γελοιοποιεῖται. Τό πρότυπό της ὑποκουλτούρας ἀντιτίθεται στή φύση τοῦ ἀνθρώπου, στή σκέψη τοῦ Ἕλληνος καί δέν εἶναι παρά ἕνα κακέκτυπον ἑνός κακῶς νοουμένου πολιτισμοῦ ἀλλοτρίου, παγκοσμιοποιημένου, ἀσυμβιβάστου μέ τό ἑλληνικό πνεῦμα. Ἡ ἐπέλασις τοῦ κακεκτύπου ἔχει διαβάλει τήν ὀρθότητα, ἔχει μεταβάλει τή λόγικη καί εἶναι τόσο τυραννική καί ἀδάμαστη πού ἡ κατίσχυσή της στούς τομεῖς τοῦ ἐπιστητοῦ ἔχει χάσει τήν ἀρχική της δυσμορφία καί ἀλλοφροσύνη, ὥστε σήμερα νά φαντάζει σάν κάτι τό φυσικό, στοιχεῖο τῆς καθημερινότητος. Βρίσκεται παντοῦ: στή φιλοσοφία, στήν ἐπιστήμη, στήν τέχνη, στήν τηλοψία, στό σχολεῖο. Ἀπόπειρες γιά τήν κατακρήμνιση αὐτῆς τῆς βαρβαρικῆς προσπάθειας μορφῆς ἐπέλασης, ἡ ὁποία ἔχει λάβει ἀνεπαίσθητα τήν ἠδεῖα μορφή τοῦ καθημερινοῦ καί τοῦ φυσικοῦ ἑπομένου, ἀποκρύπτοντας ἔτσι τήν ἀρχική της μορφή, ἔχουν γίνει ἀρκετές.
Ἕνας ἀπό τούς διανοητές πού προσπαθεῖ νά ὑποκαταστήσει τή νεωτεριστική αὐτή κουλτούρα, προβάλλοντας τήν κουλτούρα τῆς Δεξιᾶς, εἶναι ὁ Χρίστος Γούδης. Σέ αὐτό τό σημεῖο, θά ἤθελα νά ἐξάρω τήν προσωπικότητα τοῦ πανεπιστημιακοῦ καί τῷ ὄντι φιλοσόφου Χρίστου Γούδη. Δύσκολα ἀποδίδω τόν βαρύνοντα τίτλο τοῦ φιλοσόφου σέ ἀνθρώπους, καθώς θεωρῶ ὡς μία ἀναγκαιότητα γι’ αὐτό τήν ἐμβρίθεια περί τίς θετικές ἐπιστῆμες, στοιχεῖο πού πληροῖ ὁ Γούδης λόγω τῆς ἀρίστης γνώσεώς του ἐπί τῆς ἀστροφυσικῆς. Μέ ἐξέπληξε ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού τόν εἶδα σέ ἐκπομπές τοῦ Χαρδαβέλα σχετικές πρός τήν ἐκλαϊκευτική ἐπιστήμη, ἀλλά καί ἄλλες πρός τήν μεταφυσική. Ἀκολουθεῖ πάντοτε τήν ἔλλογο θεώρηση, τή συμβατή μέ τήν ἑλληνική φυσική καί τήν ἀρχαιοελληνική σκέψη ἐν μέσω κυκεῶνος «ἡμιαμαθῶν» ψευδεπιστημόνων. Παρά τήν συχνάκις ἀναφυομένη κομπορρημοσύνη του, ἔχει τόν τρόπο νά σέ καθηλώνει τόσο μέ τίς γνώσεις του, ὅσο καί μέ τή μέθοδο παραθέσεώς τους. Πολυσχιδής ἡ προσωπικότητά του καί δυναμική ἡ προσπάθειά του νά προτάξει τήν κουλτούρα τῆς δεξιᾶς μέσα ἀπό τό ὁμώνυμο βιβλίο του ἀλλά καί τό «Ἀνατομία τῆς Δεξιᾶς», τά ὁποία δέν εἶχα ἀκόμη τό χρόνο νά διαβάσω. Μέ χαροποίησε ἰδιαίτατα ὅταν ἀνέλαβε τήν Προεδρία τοῦ Ἱδρύματος «Ἴων Δραγούμης», κέντρο παραγωγῆς σκέψεως καί δράσεως. Εἶναι αὐτό τό στοιχεῖο τῆς πρόταξης μίας ἀντιπρότασης, τοῦ ἀντιπάλου δέους τῆς σημερινῆς ὑποκουλτούρας, αὐτῆς τῆς κουλτούρας τῆς Δεξιᾶς, ὅπως τήν ἀποκαλεῖ, πού θά μποροῦσε νά εἶναι τό πρῶτο βῆμα γιά τόν ἐξοβελισμό τῆς ὑποκουλτούρας. Αὐτή ἡ ἀρτιγενής προσπάθεια ὅμως, γιά νά ἐξελιχθεῖ εἰς ὄφελος τοῦ πολιτισμοῦ μας δέν θά πρέπει νά γίνει ντικείμενο καπηλείας ἀπό κάποιον ἤ νά στρεβλωθεῖ, κατά τρόπον ὥστε νά ἀπολέσει τήν ἀρχική της μορφή, γενόμενη έτσι συμβία μέ τήν ὑποκουλτούρα. Τό ἀντίπαλον δέος, λοιπόν, τῆς ψυχρᾶς ὑποκουλτούρας, εἶναι τό ἡδύνον πού ἀποπνέει ἡ Jacqueline de Romilly καί ἡ μετουσίωση τῆς σκέψεως σέ πολιτική δράση, κατά τόν ὁραματισμό τοῦ Χρίστου Γούδη.

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2008

Ἄς ἀκουσθεῖ ἡ ὀργή τοῦ Λιαντίνη

φιλόσοφος Δημήτρης Λιαντίνης εναι πάντα πίκαιρος! Καταγγέλλει τήν παρακμή το Νεοελληνικο Πολιτισμο καί ποδεικνύει τήν πηγή τν δεινν μας, πού δέν εναι λλη πό τήν ποκουλτούρα. Τραγικό νά βλέπεις τόν ερό Βράχο νά τόν μιαίνουν διάφοροι ατόκλητοι σωτρες τς δημοκρατίας μέ παράταιρες καί νιστόρητες πιγραφές. ρχονται πό λον τόν κόσμο γιά νά θαυμάσουν τόν λληνικό Πολιτισμό καί ντ’ ατο «θαυμάζουν» τόν ψευδεπίγραφο πολιτισμό μας μέ τίς βλακώδεις πιγραφές!!


φιλόσοφος Δημήτρης Λιαντίνης πίκαιρος! Καταγγέλλει τήν παρακμή το Νεοελληνικο Πολιτισμο καί ποδεικνύει τήν πηγή τν δεινν μας, πού δέν εναι λλη πό τήν ποκουλτούρα. Τραγικό νά βλέπεις τόν ερό Βράχο νά τόν μιαίνουν διάφοροι ατόκλητοι σωτρες τς δημοκρατίας μέ παράταιρες καί νιστόρητες πιγραφές. ρχονται πό λον τόν κόσμο γιά νά θαυμάσουν τόν λληνικό Πολιτισμό καί ντ’ ατο «θαυμάζουν» τόν ψευδεπίγραφο πολιτισμό μας μέ τίς βλακώδεις πιγραφές!!