Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008

Ἡ ἀρχή τοῦ μετρίου

Γιά ἀρχή τοῦ μεγίστου (ἤ τοῦ ἐλαχίστου) ἔχουμε ἀκούσει στά μαθηματικά, γιά ἀρχή τοῦ μετρίου, ὄχι ἀκόμη…Κάποιοι ἔχουν μετατρέψει τό βουλευτήριον σέ ταβλιστήριον. Αὐτοί δέν εἶναι ἄλλοι ἀπό τούς βουλευτές τοῦ Συρραπισμοῦ ἤ Συνασπισμοῦ. Μέ  μιά κουλτούρα της λατρείας τῆς ἀπραγίας, τῆς ραστώνης, τοῦ ἀν(θ)ελληνισμοῦ προσπαθοῦν νά ἐπιβληθοῦν στά πράγματα. Ὁ Τσίπ’ρας (ὡς φαίνεται κάποιος πρόγονός του παρήγαγε τσίπουρο ἤ ἦταν πότης ἤ καί τά δύο), μέ τήν αἰσθητική τοῦ τό δρᾶν πεττεύοντος (ὁ τό δρᾶν πεττεύων εἶναι αὐτός πού ἀποφεύγει τήν ἐργασία, πεττεύων: ἀπό τούς πεσσούς=τά ζάρια, αὐτός πού παίζει τάβλι), προσπαθεῖ νά ἐπιβληθεῖ στά πολιτικά πράγματα. Σήμερα ἐπικρατεῖ στήν Ἑλλάδα ἡ ἀρχή τοῦ μετρίου ἤ τῆς μετριότητας. Ἐλλείψει ἄλλων ἀρχῶν, σέ αὐτήν τήν ἀρχή στηρίχθηκαν οἱ μέτριοι καί οἱ ἠλίθιοι, μέ τή λογική ὅτι θά βροῦν καί ἄλλους ὁμοειδεῖς καί ὁμοϊδεάτες ὀπαδούς. Ἠλίθιος μέν ὁ Τσίπ’ρας, ἕξ-υπνος δέ (ἄν καί στό πρόσωπο μοιάζει κοιμισμένος) γνωρίζοντας ὅτι ἀπευθυνόμενος σέ ἠλιθίους, θά βρεῖ καί ὀπαδούς. Στό ἔργον «Συγκρίσεως Ἀριστοφάνους καί Μενάνδρου ἐπιτομή» διαβάζουμε τήν ἄποψη τοῦ Πλουτάρχου γιά τόν Ἀριστοφάνη, τό ὁποῖο ἰσχύει γιά τόν Τσίπ’ρά ἐν προκειμένῳ: τό γάρ πανοῦργον οὐ πολιτικόν ἀλλά κακόηθες καί τό ἀγροῖκον οὐκ ἀφελές ἀλλ’ ἠλίθιον, καί τό γελοῖον οὐ παιγνιῶδες ἀλλά καταγέλαστον καί τό ἐρωτικόν οὔχ ἱλαρόν ἀλλ’ ἀκόλαστον. Αὐτός ὁ ἠλίθιος, γελοῖος, πανοῦργος τρόπος προσεγγίσεως τῆς νεολαίας ἀπό τόν σαλτιμπάγκο Τσίπ’ρά, σήμερα πού ἐπικρατεῖ ἡ βλακεία καί ἡ ἀποθέωση τοῦ «ἐρωτισμοῦ» ἀπό τά κοριτσάκια, ἔχει βρεῖ ἀντίκρισμα. Τό πιό ἐπικίνδυνο γιά τόν τόπο εἶναι αὐτοί οἱ ἀπολίτιστοι καί καταγέλαστοι ἄνθρωποι νά ἔλθουν στήν ἐξουσία μέ τήν ἐπιχειρούμενη συνεργασία μέ τό ΠΑΣΟΚ.

Ἄνθρωποι μακριά ἀπό τίς ἀξίες καί τά ἰδανικά τοῦ ἑλληνισμοῦ, χωρίς τήν πίστη στό ἔθνος καί στόν πανανθρώπινο ἑλληνικό πολιτισμό, χωρίς αἴσθηση τοῦ προαιωνίου χρέους μας ἔναντί της φυλῆς καί τοῦ πολιτισμοῦ μας, ἄνθρωποι συμπλεγματικοί, ἡμιμαθεῖς ἕως ἀγράμματοι, πρακτορίσκοι ξένων δυνάμεων, μέ μοναδικό σκοπό νά σαμποτάρουν τήν κοινωνική πρόοδο καί τήν οἰκονομική ἀνάπτυξη, τήν παιδεία, τίς ἔνοπλες δυνάμεις, τίς ἀξίες καί ἰδανικά τοῦ Ἑλληνισμοῦ…Αὐτοί καί ἄλλοι πολλοί ἄνθρωποι (;) εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνοι καί ἡ ἐκλογική τους ἄνοδος πού θά ἔλθει κατόπιν συνεργασίας μέ τό ΠΑΣΟΚ πρέπει νά ἀποσοβηθεῖ πάσῃ θυσίᾳ!

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008

Μία νέα αἰσθητική ἐναντία της ὑποκουλτούρας τῆς Ἀριστερᾶς


Jacqueline de Romilly

Διάβαζα τό Βιβλίο «La Douceur dans la Pensée Grecque» (= Ἡ γλυκύτης μέσα στήν ἑλληνική σκέψη) τῆς μεγάλης φιλελληνίδος Jacqueline de Romilly. Τέτοια ἔργα μόνο μέ σκέψεις θά μποροῦσαν νά σέ γεμίσουν ἀλλά καί νά σέ μεταγάγουν σέ κόσμους φανταστικούς (;) ποῦ κάποτε ὑπῆρχαν. Ἡ γλυκήτης δέν περιγράφεται ἁπλῶς σέ αὐτό τό βιβλίο, ἀλλά μεταμορφώνεται σέ εἰκόνα καί βίωμα - προσκρούει ἐντούτοις βάναυσα στή γλισχρότητα τῆς σημερινῆς πραγματικότητος. Μίας πραγματικότητος πλήρους μή πληρότητος. Μίας πραγματικότητος χωρίς τήν ἔπουρον αὔραν πού θά ἐμπνεύσει, θά δώσει πνοή στή δημιουργία, στόν Πολιτισμό. Αὐτό πού πρώτιστα καταβάλλει τήν πρόοδο τοῦ πολιτισμοῦ μας καί ἀποτρέπει τίς νοητικές μας λειτουργίες ἀπό τό νά περιπλανηθοῦν σέ ἀτραπούς τοῦ προτύπου της ἀκατάβλητης σκέψεως τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων, εἶναι ἡ στρέβλωση τῆς «κουλτούρας», ἡ ὁποία θολερῷ τῷ τρόπω ἔχει γίνει χῶρος προσβατός μόνο στούς ἀριστερούς. Τέτοιου εἴδους ὑποκουλτούρα, ἡ ὁποία ἔχει ὑποκαταστήσει ἐπιθετικῶς τήν προαγωγή καί παραγωγή σκέψεως, ἔχει ἑδραιωθεῖ ὄχι μόνον σέ κάθε χῶρο πού ἀλληλεπιδρᾶ μέ τό ἐπιστητόν ἀλλά καί ἀνεπαίσθητα στό συνειδητό του σημερινοῦ ἀνθρώπου, κατασκευάζοντας ἕνα πρότυπο ἀδῄωτο, ἀκλόνητο, γιά τό ὁποῖο ἡ ἀμφισβήτηση περιθωριοποιεῖται καί γελοιοποιεῖται. Τό πρότυπό της ὑποκουλτούρας ἀντιτίθεται στή φύση τοῦ ἀνθρώπου, στή σκέψη τοῦ Ἕλληνος καί δέν εἶναι παρά ἕνα κακέκτυπον ἑνός κακῶς νοουμένου πολιτισμοῦ ἀλλοτρίου, παγκοσμιοποιημένου, ἀσυμβιβάστου μέ τό ἑλληνικό πνεῦμα. Ἡ ἐπέλασις τοῦ κακεκτύπου ἔχει διαβάλει τήν ὀρθότητα, ἔχει μεταβάλει τή λόγικη καί εἶναι τόσο τυραννική καί ἀδάμαστη πού ἡ κατίσχυσή της στούς τομεῖς τοῦ ἐπιστητοῦ ἔχει χάσει τήν ἀρχική της δυσμορφία καί ἀλλοφροσύνη, ὥστε σήμερα νά φαντάζει σάν κάτι τό φυσικό, στοιχεῖο τῆς καθημερινότητος. Βρίσκεται παντοῦ: στή φιλοσοφία, στήν ἐπιστήμη, στήν τέχνη, στήν τηλοψία, στό σχολεῖο. Ἀπόπειρες γιά τήν κατακρήμνιση αὐτῆς τῆς βαρβαρικῆς προσπάθειας μορφῆς ἐπέλασης, ἡ ὁποία ἔχει λάβει ἀνεπαίσθητα τήν ἠδεῖα μορφή τοῦ καθημερινοῦ καί τοῦ φυσικοῦ ἑπομένου, ἀποκρύπτοντας ἔτσι τήν ἀρχική της μορφή, ἔχουν γίνει ἀρκετές.
Ἕνας ἀπό τούς διανοητές πού προσπαθεῖ νά ὑποκαταστήσει τή νεωτεριστική αὐτή κουλτούρα, προβάλλοντας τήν κουλτούρα τῆς Δεξιᾶς, εἶναι ὁ Χρίστος Γούδης. Σέ αὐτό τό σημεῖο, θά ἤθελα νά ἐξάρω τήν προσωπικότητα τοῦ πανεπιστημιακοῦ καί τῷ ὄντι φιλοσόφου Χρίστου Γούδη. Δύσκολα ἀποδίδω τόν βαρύνοντα τίτλο τοῦ φιλοσόφου σέ ἀνθρώπους, καθώς θεωρῶ ὡς μία ἀναγκαιότητα γι’ αὐτό τήν ἐμβρίθεια περί τίς θετικές ἐπιστῆμες, στοιχεῖο πού πληροῖ ὁ Γούδης λόγω τῆς ἀρίστης γνώσεώς του ἐπί τῆς ἀστροφυσικῆς. Μέ ἐξέπληξε ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού τόν εἶδα σέ ἐκπομπές τοῦ Χαρδαβέλα σχετικές πρός τήν ἐκλαϊκευτική ἐπιστήμη, ἀλλά καί ἄλλες πρός τήν μεταφυσική. Ἀκολουθεῖ πάντοτε τήν ἔλλογο θεώρηση, τή συμβατή μέ τήν ἑλληνική φυσική καί τήν ἀρχαιοελληνική σκέψη ἐν μέσω κυκεῶνος «ἡμιαμαθῶν» ψευδεπιστημόνων. Παρά τήν συχνάκις ἀναφυομένη κομπορρημοσύνη του, ἔχει τόν τρόπο νά σέ καθηλώνει τόσο μέ τίς γνώσεις του, ὅσο καί μέ τή μέθοδο παραθέσεώς τους. Πολυσχιδής ἡ προσωπικότητά του καί δυναμική ἡ προσπάθειά του νά προτάξει τήν κουλτούρα τῆς δεξιᾶς μέσα ἀπό τό ὁμώνυμο βιβλίο του ἀλλά καί τό «Ἀνατομία τῆς Δεξιᾶς», τά ὁποία δέν εἶχα ἀκόμη τό χρόνο νά διαβάσω. Μέ χαροποίησε ἰδιαίτατα ὅταν ἀνέλαβε τήν Προεδρία τοῦ Ἱδρύματος «Ἴων Δραγούμης», κέντρο παραγωγῆς σκέψεως καί δράσεως. Εἶναι αὐτό τό στοιχεῖο τῆς πρόταξης μίας ἀντιπρότασης, τοῦ ἀντιπάλου δέους τῆς σημερινῆς ὑποκουλτούρας, αὐτῆς τῆς κουλτούρας τῆς Δεξιᾶς, ὅπως τήν ἀποκαλεῖ, πού θά μποροῦσε νά εἶναι τό πρῶτο βῆμα γιά τόν ἐξοβελισμό τῆς ὑποκουλτούρας. Αὐτή ἡ ἀρτιγενής προσπάθεια ὅμως, γιά νά ἐξελιχθεῖ εἰς ὄφελος τοῦ πολιτισμοῦ μας δέν θά πρέπει νά γίνει ντικείμενο καπηλείας ἀπό κάποιον ἤ νά στρεβλωθεῖ, κατά τρόπον ὥστε νά ἀπολέσει τήν ἀρχική της μορφή, γενόμενη έτσι συμβία μέ τήν ὑποκουλτούρα. Τό ἀντίπαλον δέος, λοιπόν, τῆς ψυχρᾶς ὑποκουλτούρας, εἶναι τό ἡδύνον πού ἀποπνέει ἡ Jacqueline de Romilly καί ἡ μετουσίωση τῆς σκέψεως σέ πολιτική δράση, κατά τόν ὁραματισμό τοῦ Χρίστου Γούδη.

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2008

Ἄς ἀκουσθεῖ ἡ ὀργή τοῦ Λιαντίνη

φιλόσοφος Δημήτρης Λιαντίνης εναι πάντα πίκαιρος! Καταγγέλλει τήν παρακμή το Νεοελληνικο Πολιτισμο καί ποδεικνύει τήν πηγή τν δεινν μας, πού δέν εναι λλη πό τήν ποκουλτούρα. Τραγικό νά βλέπεις τόν ερό Βράχο νά τόν μιαίνουν διάφοροι ατόκλητοι σωτρες τς δημοκρατίας μέ παράταιρες καί νιστόρητες πιγραφές. ρχονται πό λον τόν κόσμο γιά νά θαυμάσουν τόν λληνικό Πολιτισμό καί ντ’ ατο «θαυμάζουν» τόν ψευδεπίγραφο πολιτισμό μας μέ τίς βλακώδεις πιγραφές!!


φιλόσοφος Δημήτρης Λιαντίνης πίκαιρος! Καταγγέλλει τήν παρακμή το Νεοελληνικο Πολιτισμο καί ποδεικνύει τήν πηγή τν δεινν μας, πού δέν εναι λλη πό τήν ποκουλτούρα. Τραγικό νά βλέπεις τόν ερό Βράχο νά τόν μιαίνουν διάφοροι ατόκλητοι σωτρες τς δημοκρατίας μέ παράταιρες καί νιστόρητες πιγραφές. ρχονται πό λον τόν κόσμο γιά νά θαυμάσουν τόν λληνικό Πολιτισμό καί ντ’ ατο «θαυμάζουν» τόν ψευδεπίγραφο πολιτισμό μας μέ τίς βλακώδεις πιγραφές!!

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2008

Πέφτει σέ κῶμα ἡ ΝΔ ἤ ἀνανήφει ὁ "δικωματισμός";

Ὁ τερατώδης «δικωμαστισμός» (ἀπό τό κωμαστής=μεθυσμένος διασκεδαστής) ή «δικωματισμός» (ἀπό τό  κώμα) μέ τή ἀποτρόπαια μορφή «πολυπλοκάμου ὀκτάποδος» (χταποδιοῦ)-πολύποδος, ἔχειἁπλώσει τούς πλοκάμους του καί στίς δημο(σ)κοπικές ἑταιρεῖες τῶν δημοκοπιῶν καί ραδιουργιῶν. Δέν ὑπάρχει εὐκολότερος τρόπος ἀνάνηψης τοῦ κωματώδους δικομματισμοῦ ἀλλά καί ἐναργέστερη ἀπόδειξη γιά τήν ὑποκρυπτόμενη ραδιουργία, ἀπό τήνἐμφάνιση δημοσκοπήσεων πού δείχνουν νά προηγεῖται τό ΠΑΣΟΚ. Τέτοιες δημοσκοπήσεις μποροῦν νά ποδηγετήσουν τήν κοινή (κενή) γνώμη πού εἶναι καί «κωματιζομένη»-κομματιζομένη πρός τήν κατεύθυνση τοῦ ἐπαναμανδρισμοῦ-επαναπατρισμοῦ, Μέ τήν πρόταξη τοῦ φόβου ἀπό τή μία ὅτι θά χάσει ἡ ΝΔ καί τοῦ ἐνθουσιασμοῦ ἀπό τήν ἄλλη ὅτι θά κερδίσει τό ΠΑΣΟΚ, καταφέρνουν  τήν ἐπανασυσπείρωση τῶν χωλῶν στό μαντρί. Ἀφ’ἑνός οἱ ἀνερμάτιστοι ὀπαδοί τῆς Ν.Δ. πού ἀλληθωρίζουν  πρός τόν ΛΑ.Ο.Σ. ἐπαναπατρίζονται ὑπό τόν τρόμο νά μήν βγεῖ τό ΠΑΣΟΚ, ἀφ’ἑτέρου οἱ ὀπαδοί τοῦ ΠΑΣΟΚ πού ἀλληθωρίζουν πρός τήν ἄκρα ἀριστερά ἐπιστρέφουν στή μετριοπάθεια τοῦ ἀπαθοῦς Γιωργάκη μέ τόν ἐνθουσιασμό καί την ἐλπίδα ὅτι θά βγεῖ τό ΠΑΣΟΚ.

   Τό δικομματικό χταπόδι (νά’ταν μόνο ὀκτώ τά πόδια του καλά θά ἦταν) λοιπόν, γνωρίζει καλά τό παιχνίδι  τῶν «δημοκοπήσεων», γνωρίζει ὅμως καλλίτερα ὅτι ἀπευθύνεται σέ στρείδια-ὀπαδούς, οἱ ὁποῖοι ἀνοιγοκλείνουν ρυθμικά καί ἀπερίσκεπτα τά ὄστρακά τους ὅπως τά ἐλασματοβράγχια εἴτε ἐπειδή ἀνοιγοκλείνουν τό στόμα τους ἀλαλάζοντας ὑπέρ ἑνός κόμματος ἐκ τῆς ἀνωνύμου ἑταιρείας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ Α.Ε. εἴτε σκούζοντας ἐπειδή μετανιώνουν πού τό ψήφισαν!