Ἀχλύος Ἀκίχητα

«Επαναστατημένοι» οι νέοι; (μονοτονικό)

2008-12-21T21:28:00.008+02:00

Από τη μία έχουμε την «εξεγερμένη» νεο(γερο)λαία και από την άλλη την γηραιόφρονα νεολαία. Η μεν πρώτη, με την αισθητική του «τό δρᾶν πεττεύοντος»*, είναι αυτή που υπό την εποπτεία των «προοδευτικών» πλην όμως γηραιών δυνάμεων θα «κατέβει» στους δρόμους. Η δε άλλη, αυτή η γηραιόφρων νεολαία, είναι εκείνη η οποία θα επιδείξει αισθητική εγειρόφρονος, χωρίς να αυταποκαλείται εξεγερμένη, θα επιδείξει τη σοφία του γέροντος χωρίς να έχει τη γεροντική τάση αυτοκαταστροφής της πρώτης, θα προτιμήσει τον πνευματικό κάματο από την εύκολη λύση των διαδηλώσεων που γίνονται υπό την επίβλεψη του κόμματος - κωμαστού (κωμαστής=μεθυσμένος διασκεδαστής). Η πρώτη νεολαία, ενώ δεν πάσχει από τους ρευματισμούς των γερόντων, ωστόσο παρασύρεται από το γερασμένο (προοδευτικό εντούτοις καλούμενο) ρεύμα της εποχής. Η δεύτερη, προτάσσοντας τη γεροντική φρόνηση, παρακάμπτει την φθοροποιό παρόρμηση.

Στην Ελλάδα επικρατεί η απαράβατος αρχή του μετρίου, η οποία ελλείψει άλλων αρχών επωμίζεται τους μέτριους, με τη λογική ότι θα βρεθούν και άλλοι ομοειδείς και ομοϊδεάτες. Και ξεκίνησαν οι ομοειδείς από το εθνικόν ταβλιστήριον ή κατ’ άλλους βουλευτήριον ή κοινοβούλιο προσπαθώντας να καλύψουν την ψυχολογική ανάγκη του λαού ν’ ακούει τα αρεστά. Και δεν είναι άλλη από την έκπαλαι επικέντρωσή μας στο ίδιον συμφέρον, την οποίαν έρχεται να καλύψει αφ’ ενός ο από το «ταβλιστήριον» ορμώμενος και προς τους δρόμους διαχεόμενος συνασπισμός της ραπιζούσης αριστεράς (ή «Συρραπισμός»), ο οποίος προβάλλει ως πρότυπο τον εύκολο πλουτισμό ενός άβουλου λαού και αφ’ ετέρου οι τηλε-γελωτοποιοί, οι οποίοι πάλιν αγιοποιούν τον καταπονημένο και ανεύθυνο λαό έναντι της δαιμονικής και στυγνής εξουσίας˙ ενίοτε πίνουν και τσίπ’ρα εκεί. Είναι ακριβώς η τακτική του «τό λαϊκίζειν ἐστί φιλοσοφεῖν», όπου στοχεύεις στα πλέον ποταπά αισθήματα αυτοσυντηρήσεως μίας μάζας, η οποία αποποιείται προσωπικήν ευθύνη, απορρίπτουσα αυτήν σε μιαν υπερβατική – ανυπόστατη και αόριστη εξουσία. Βασική είναι αρχή κατασκευής όλων των ιδεολογιών η ανύψωση κάποιων εννοιών σε υπερβατικό επίπεδο, ώστε να είναι μη απτές και απόμακρες από τον λαό. Έτσι, είτε μπορείς να τις αγιοποιήσεις (πχ η έννοια του λαού, της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης), είτε να τις δαιμονοποιήσεις (εξουσία, κεφάλαιο), απομακρύνοντας την ενάργεια από αυτές. Η πραγματικότητα όμως, την οποίαν εντούτοις κάνουν πως δεν γνωρίζουν οι πωγωνοφόροι μεσήλικες - ινστρούχτορες της πρώτης κατηγορίας της νεολαίας -γνωρίζει όμως η δεύτερη κατηγορία νεολαίας- είναι ότι η εξουσία βρίσκεται σε κάθε μονάδα και όχι μόνον σε αόριστους εξουσιαστές. Η εξουσία καθενός απ’ εμάς δύναται να εξαντληθεί στο έπακρον όσο μικρή κι αν αυτή είναι. Μπορεί το μέγεθος εξουσίας ενός άρχοντος και ενός πτωχού να διαφέρουν κατά πολύ, ὁ βαθμός όμως κακής εξαντλήσεώς της εις βάρος του άλλου μπορεί να ισοδυναμεί. Η εξουσία εξάλλου απευθύνεται στο λαό εξ ου όμως και πηγάζει, μεγέθη εκ των πραγμάτων αιτιωδώς ανάλογα. Παρηκμασμένος ο λαός, βορβορώδης η εξουσία και τανάπαλιν. Επομένως ποια κακή εξουσία και ποιος αδικημένος λαός; Πικρά τοιουτοτρόπως καταρρίπτονται ιδέες γλυκύνουσες και ευμόλπως άδουσες στα ώτα του λαού. Είναι άλλωστε στοιχείο της ανθρωπίνης φύσεως να επαναπαυόμαστε σε λόγια κολάκων πού μας καθιστούν ανεύθυνους, αδικημένους και κατατρεγμένους από την κακή εξουσία που στην πραγματικότητα είναι η κακή πλευρά ημών των ιδίων, ταυτοχρόνως τ’ αληθή μας φοβίζουν. Σε όλες τις εποχές υπήρχαν άνθρωποι πονηροί με ερυθρό ή διαποίκιλτο προσωπείο που είχαν διαγνώσει αυτά τα στοιχεία της ανθρωπίνης και ιδίᾳ της νεανικής φύσεως και την εκμεταλλεύτηκαν˙ βέβαια ἡ κατάληξή τους ήταν οικτρά (Στάλιν, Χίτλερ). Απευθύνθηκαν πάντοτε στο εύπλαστο και α(δια)μόρφωτο μέρος της κοινωνίας, τη νεολαία. Μια λαλιστάτη άλαλη νεολαία, για την οποία στην Ελλάδα η απείθεια είναι προσόν, η ραστώνη πολιτική δράση και η βία επαναστατικός ηρωισμός. Πρόκειται περί αλλοιώσεως εννοιών και αξιών κατά τρόπον πρωτοφανή.

Η ίδια εννοιολογική αλλοίωση καταβαράθρωσε και τη σημερινή παιδεία, στην οποίαν εισήχθη ο ακραιφνώς καθαρεύων δημοτικισμός˙ στην πορεία αυτή έχασε την αρχική της σημασία και μετατράπηκε σε εκπαίδευση συνώνυμη της «κυνο-παιδεύσεως». Το ότι ο εκ φύσεως πόθος μας για τις εθνικές αξίες και τη γλώσσα μας παραμερίστηκε με την καθοδήγηση κρυφίως δρώντων δια της γλισχρωδώς εκτρεφομένης απέχθειας γι’ αυτές, κατέστη αναγκαία συνθήκη για την ποδηγέτηση της νεολαίας υπό τις αναφείς βουλήσεις τους. Το ότι η πνευματική αχλύς σκιάζει την φύσει ευγενή παρόρμηση και ζωντάνια της νεολαίας, φωτίζοντας όμως την αγριότητα και το κοινωνικό της μίσος, το οποίο τεχνηέντως καλεί κοινωνική επανάσταση, είναι κατόρθωμα του πνευματικού μας κόσμου. Το ότι νόμος μας είναι η εναντίωση στον προασπιστή του νόμου, τον αστυνομικό, είναι το «δήγμα» της κατατρυχούσης - γεροντικής φθοράς. Το ότι σήμερα ως νέοι δεν δρούμε με τη νεανική μας ορμή αλλ’ επαφιέμεθα στο ορμητικό ρεύμα των κολάκων, με αποτέλεσμα να ανοιγοκλείνουμε ως διαδηλωτές - στρείδια ρυθμικά και απερίσκεπτα τα όστρακα - στόματά μας αλαλάζοντας – διαδηλώνοντας για κάποιες ασαφείς και ενύπνιες (αν)αξίες, είναι αυτό που μας καθιστά γερολαία κι όχι γηραιόφρονα νεολαία ως έπρεπε, όσο κι αν κάποιοι τηλε-κόλακες μας αποκαλούν επαναστατημένους νέους!

*ὁ τό δρᾶν πεττεύων είναι αυτός που αποφεύγει την εργασία παίζοντας ζάρια (πεσσούς) – τάβλι

Viva HC

2008-10-08T21:21:00.004+03:00

Μόδα ἔχει γίνει ἡ ἐθνική δεξιά στήν Εὐρώπη. Στήν πολιτισμένη Αὐστρία 18% ἔλαβε ὁ Στράχε καί 12% ὁ Χάιντερ. Ἐπειδή παρατηρεῖται τό φαινόμενο στήν Ἑλλάδα νά ἀκολουθοῦμε σάν γιδοπρόβατα τόν συρμό τῆς Εὐρώπης ἀλλά μέ μία διαφορά φάσης πάντα, εἶναι ἑπόμενο νά ἀκολουθήσουμε καί σέ αὐτή τή νέα μόδα τήν Εὐρώπη. Ἄς ἀκολουθήσουμε καί τή θετική μόδα ἐπιτέλους!

Τά ἐγκλήματα τῆς Ἀριστερᾶς

2008-10-05T16:57:00.002+03:00

Στήν παρακάτω σύνδεση βλέπουμε μίαν ἁδρομερῆ ἀνασκόπηση τῶν ἀνειπώτων ἐγκλημάτων τῶν ἐθνοπροδοτῶν κομμουνιστῶν - ἀριστερῶν, μέσα ἀπό πλῆθος φωτογραφιῶν καί στοιχείων. Ἔχουν φθάσει σέ σημεῖο σήμερα νά ἐπαίρονται γιά τήν Ἀριστερή τους καταγωγή καί τήν Ἱστορία τῆς Ἀριστερᾶς (τό ποινικό της μητρῶο). Ὅλοι οἱ γραικύλοι Ἀριστεροί ὄχι μόνο δέν ἐντρέπονται νά δηλώνουν τήν Ἀριστερή τους καταγωγή, ἀλλά καί τήν θεωροῦν τίτλο τιμῆς, σέ σημεῖο τέτοιο πού νά εἶναι καταισχύνη νά δηλώσεις Δεξιός, ἐνῶ νά εἶναι τιμητικό νά δηλώσεις Ἀριστερός ἤ σοσιαλιστής. Οἱ ἐγχώριοι γραικύλοι τοῦ ΚΚΕ, τοῦ Συνασπισμοῦ καί τοῦ ΠΑΣΟΚ δέν ἔχουν πληρώσει ἀκόμη γιά τό Ἀριστερό τους παρελθόν και παραλλήλως οἱ δεξιοί εὑρίσκονται ὑπό καθεστώς τρόμου!

http://www.epanellinismos.com/index.php?option=com_content&task=view&id=384&Itemid=1473

Ἡ ἀρχή τοῦ μετρίου

2008-09-26T18:58:00.002+03:00

Γιά ἀρχή τοῦ μεγίστου (ἤ τοῦ ἐλαχίστου) ἔχουμε ἀκούσει στά μαθηματικά, γιά ἀρχή τοῦ μετρίου, ὄχι ἀκόμη…Κάποιοι ἔχουν μετατρέψει τό βουλευτήριον σέ ταβλιστήριον. Αὐτοί δέν εἶναι ἄλλοι ἀπό τούς βουλευτές τοῦ Συρραπισμοῦ ἤ Συνασπισμοῦ. Μέ μιά κουλτούρα της λατρείας τῆς ἀπραγίας, τῆς ραστώνης, τοῦ ἀν(θ)ελληνισμοῦ προσπαθοῦν νά ἐπιβληθοῦν στά πράγματα. Ὁ Τσίπ’ρας (ὡς φαίνεται κάποιος πρόγονός του παρήγαγε τσίπουρο ἤ ἦταν πότης ἤ καί τά δύο), μέ τήν αἰσθητική τοῦ τό δρᾶν πεττεύοντος (ὁ τό δρᾶν πεττεύων εἶναι αὐτός πού ἀποφεύγει τήν ἐργασία, πεττεύων: ἀπό τούς πεσσούς=τά ζάρια, αὐτός πού παίζει τάβλι), προσπαθεῖ νά ἐπιβληθεῖ στά πολιτικά πράγματα. Σήμερα ἐπικρατεῖ στήν Ἑλλάδα ἡ ἀρχή τοῦ μετρίου ἤ τῆς μετριότητας. Ἐλλείψει ἄλλων ἀρχῶν, σέ αὐτήν τήν ἀρχή στηρίχθηκαν οἱ μέτριοι καί οἱ ἠλίθιοι, μέ τή λογική ὅτι θά βροῦν καί ἄλλους ὁμοειδεῖς καί ὁμοϊδεάτες ὀπαδούς. Ἠλίθιος μέν ὁ Τσίπ’ρας, ἕξ-υπνος δέ (ἄν καί στό πρόσωπο μοιάζει κοιμισμένος) γνωρίζοντας ὅτι ἀπευθυνόμενος σέ ἠλιθίους, θά βρεῖ καί ὀπαδούς. Στό ἔργον «Συγκρίσεως Ἀριστοφάνους καί Μενάνδρου ἐπιτομή» διαβάζουμε τήν ἄποψη τοῦ Πλουτάρχου γιά τόν Ἀριστοφάνη, τό ὁποῖο ἰσχύει γιά τόν Τσίπ’ρά ἐν προκειμένῳ: τό γάρ πανοῦργον οὐ πολιτικόν ἀλλά κακόηθες καί τό ἀγροῖκον οὐκ ἀφελές ἀλλ’ ἠλίθιον, καί τό γελοῖον οὐ παιγνιῶδες ἀλλά καταγέλαστον καί τό ἐρωτικόν οὔχ ἱλαρόν ἀλλ’ ἀκόλαστον. Αὐτός ὁ ἠλίθιος, γελοῖος, πανοῦργος τρόπος προσεγγίσεως τῆς νεολαίας ἀπό τόν σαλτιμπάγκο Τσίπ’ρά, σήμερα πού ἐπικρατεῖ ἡ βλακεία καί ἡ ἀποθέωση τοῦ «ἐρωτισμοῦ» ἀπό τά κοριτσάκια, ἔχει βρεῖ ἀντίκρισμα. Τό πιό ἐπικίνδυνο γιά τόν τόπο εἶναι αὐτοί οἱ ἀπολίτιστοι καί καταγέλαστοι ἄνθρωποι νά ἔλθουν στήν ἐξουσία μέ τήν ἐπιχειρούμενη συνεργασία μέ τό ΠΑΣΟΚ.

Ἄνθρωποι μακριά ἀπό τίς ἀξίες καί τά ἰδανικά τοῦ ἑλληνισμοῦ, χωρίς τήν πίστη στό ἔθνος καί στόν πανανθρώπινο ἑλληνικό πολιτισμό, χωρίς αἴσθηση τοῦ προαιωνίου χρέους μας ἔναντί της φυλῆς καί τοῦ πολιτισμοῦ μας, ἄνθρωποι συμπλεγματικοί, ἡμιμαθεῖς ἕως ἀγράμματοι, πρακτορίσκοι ξένων δυνάμεων, μέ μοναδικό σκοπό νά σαμποτάρουν τήν κοινωνική πρόοδο καί τήν οἰκονομική ἀνάπτυξη, τήν παιδεία, τίς ἔνοπλες δυνάμεις, τίς ἀξίες καί ἰδανικά τοῦ Ἑλληνισμοῦ…Αὐτοί καί ἄλλοι πολλοί ἄνθρωποι (;) εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνοι καί ἡ ἐκλογική τους ἄνοδος πού θά ἔλθει κατόπιν συνεργασίας μέ τό ΠΑΣΟΚ πρέπει νά ἀποσοβηθεῖ πάσῃ θυσίᾳ!

Μία νέα αἰσθητική ἐναντία της ὑποκουλτούρας τῆς Ἀριστερᾶς

2008-09-23T01:13:00.016+03:00

Jacqueline de Romilly

Διάβαζα τό Βιβλίο «La Douceur dans la Pensée Grecque» (= Ἡ γλυκύτης μέσα στήν ἑλληνική σκέψη) τῆς μεγάλης φιλελληνίδος Jacqueline de Romilly. Τέτοια ἔργα μόνο μέ σκέψεις θά μποροῦσαν νά σέ γεμίσουν ἀλλά καί νά σέ μεταγάγουν σέ κόσμους φανταστικούς (;) ποῦ κάποτε ὑπῆρχαν. Ἡ γλυκήτης δέν περιγράφεται ἁπλῶς σέ αὐτό τό βιβλίο, ἀλλά μεταμορφώνεται σέ εἰκόνα καί βίωμα - προσκρούει ἐντούτοις βάναυσα στή γλισχρότητα τῆς σημερινῆς πραγματικότητος. Μίας πραγματικότητος πλήρους μή πληρότητος. Μίας πραγματικότητος χωρίς τήν ἔπουρον αὔραν πού θά ἐμπνεύσει, θά δώσει πνοή στή δημιουργία, στόν Πολιτισμό. Αὐτό πού πρώτιστα καταβάλλει τήν πρόοδο τοῦ πολιτισμοῦ μας καί ἀποτρέπει τίς νοητικές μας λειτουργίες ἀπό τό νά περιπλανηθοῦν σέ ἀτραπούς τοῦ προτύπου της ἀκατάβλητης σκέψεως τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων, εἶναι ἡ στρέβλωση τῆς «κουλτούρας», ἡ ὁποία θολερῷ τῷ τρόπω ἔχει γίνει χῶρος προσβατός μόνο στούς ἀριστερούς. Τέτοιου εἴδους ὑποκουλτούρα, ἡ ὁποία ἔχει ὑποκαταστήσει ἐπιθετικῶς τήν προαγωγή καί παραγωγή σκέψεως, ἔχει ἑδραιωθεῖ ὄχι μόνον σέ κάθε χῶρο πού ἀλληλεπιδρᾶ μέ τό ἐπιστητόν ἀλλά καί ἀνεπαίσθητα στό συνειδητό του σημερινοῦ ἀνθρώπου, κατασκευάζοντας ἕνα πρότυπο ἀδῄωτο, ἀκλόνητο, γιά τό ὁποῖο ἡ ἀμφισβήτηση περιθωριοποιεῖται καί γελοιοποιεῖται. Τό πρότυπό της ὑποκουλτούρας ἀντιτίθεται στή φύση τοῦ ἀνθρώπου, στή σκέψη τοῦ Ἕλληνος καί δέν εἶναι παρά ἕνα κακέκτυπον ἑνός κακῶς νοουμένου πολιτισμοῦ ἀλλοτρίου, παγκοσμιοποιημένου, ἀσυμβιβάστου μέ τό ἑλληνικό πνεῦμα. Ἡ ἐπέλασις τοῦ κακεκτύπου ἔχει διαβάλει τήν ὀρθότητα, ἔχει μεταβάλει τή λόγικη καί εἶναι τόσο τυραννική καί ἀδάμαστη πού ἡ κατίσχυσή της στούς τομεῖς τοῦ ἐπιστητοῦ ἔχει χάσει τήν ἀρχική της δυσμορφία καί ἀλλοφροσύνη, ὥστε σήμερα νά φαντάζει σάν κάτι τό φυσικό, στοιχεῖο τῆς καθημερινότητος. Βρίσκεται παντοῦ: στή φιλοσοφία, στήν ἐπιστήμη, στήν τέχνη, στήν τηλοψία, στό σχολεῖο. Ἀπόπειρες γιά τήν κατακρήμνιση αὐτῆς τῆς βαρβαρικῆς προσπάθειας μορφῆς ἐπέλασης, ἡ ὁποία ἔχει λάβει ἀνεπαίσθητα τήν ἠδεῖα μορφή τοῦ καθημερινοῦ καί τοῦ φυσικοῦ ἑπομένου, ἀποκρύπτοντας ἔτσι τήν ἀρχική της μορφή, ἔχουν γίνει ἀρκετές.

Ἕνας ἀπό τούς διανοητές πού προσπαθεῖ νά ὑποκαταστήσει τή νεωτεριστική αὐτή κουλτούρα, προβάλλοντας τήν κουλτούρα τῆς Δεξιᾶς, εἶναι ὁ Χρίστος Γούδης. Σέ αὐτό τό σημεῖο, θά ἤθελα νά ἐξάρω τήν προσωπικότητα τοῦ πανεπιστημιακοῦ καί τῷ ὄντι φιλοσόφου Χρίστου Γούδη. Δύσκολα ἀποδίδω τόν βαρύνοντα τίτλο τοῦ φιλοσόφου σέ ἀνθρώπους, καθώς θεωρῶ ὡς μία ἀναγκαιότητα γι’ αὐτό τήν ἐμβρίθεια περί τίς θετικές ἐπιστῆμες, στοιχεῖο πού πληροῖ ὁ Γούδης λόγω τῆς ἀρίστης γνώσεώς του ἐπί τῆς ἀστροφυσικῆς. Μέ ἐξέπληξε ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού τόν εἶδα σέ ἐκπομπές τοῦ Χαρδαβέλα σχετικές πρός τήν ἐκλαϊκευτική ἐπιστήμη, ἀλλά καί ἄλλες πρός τήν μεταφυσική. Ἀκολουθεῖ πάντοτε τήν ἔλλογο θεώρηση, τή συμβατή μέ τήν ἑλληνική φυσική καί τήν ἀρχαιοελληνική σκέψη ἐν μέσω κυκεῶνος «ἡμιαμαθῶν» ψευδεπιστημόνων. Παρά τήν συχνάκις ἀναφυομένη κομπορρημοσύνη του, ἔχει τόν τρόπο νά σέ καθηλώνει τόσο μέ τίς γνώσεις του, ὅσο καί μέ τή μέθοδο παραθέσεώς τους. Πολυσχιδής ἡ προσωπικότητά του καί δυναμική ἡ προσπάθειά του νά προτάξει τήν κουλτούρα τῆς δεξιᾶς μέσα ἀπό τό ὁμώνυμο βιβλίο του ἀλλά καί τό «Ἀνατομία τῆς Δεξιᾶς», τά ὁποία δέν εἶχα ἀκόμη τό χρόνο νά διαβάσω. Μέ χαροποίησε ἰδιαίτατα ὅταν ἀνέλαβε τήν Προεδρία τοῦ Ἱδρύματος «Ἴων Δραγούμης», κέντρο παραγωγῆς σκέψεως καί δράσεως. Εἶναι αὐτό τό στοιχεῖο τῆς πρόταξης μίας ἀντιπρότασης, τοῦ ἀντιπάλου δέους τῆς σημερινῆς ὑποκουλτούρας, αὐτῆς τῆς κουλτούρας τῆς Δεξιᾶς, ὅπως τήν ἀποκαλεῖ, πού θά μποροῦσε νά εἶναι τό πρῶτο βῆμα γιά τόν ἐξοβελισμό τῆς ὑποκουλτούρας. Αὐτή ἡ ἀρτιγενής προσπάθεια ὅμως, γιά νά ἐξελιχθεῖ εἰς ὄφελος τοῦ πολιτισμοῦ μας δέν θά πρέπει νά γίνει ἀντικείμενο καπηλείας ἀπό κάποιον ἤ νά στρεβλωθεῖ, κατά τρόπον ὥστε νά ἀπολέσει τήν ἀρχική της μορφή, γενόμενη έτσι συμβία μέ τήν ὑποκουλτούρα. Τό ἀντίπαλον δέος, λοιπόν, τῆς ψυχρᾶς ὑποκουλτούρας, εἶναι τό ἡδύνον πού ἀποπνέει ἡ Jacqueline de Romilly καί ἡ μετουσίωση τῆς σκέψεως σέ πολιτική δράση, κατά τόν ὁραματισμό τοῦ Χρίστου Γούδη.

Ἄς ἀκουσθεῖ ἡ ὀργή τοῦ Λιαντίνη

2008-09-21T17:40:00.006+03:00

Ὁ φιλόσοφος Δημήτρης Λιαντίνης εἶναι πάντα ἐπίκαιρος! Καταγγέλλει τήν παρακμή τοῦ Νεοελληνικοῦ Πολιτισμοῦ καί ἀποδεικνύει τήν πηγή τῶν δεινῶν μας, πού δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν ὑποκουλτούρα. Τραγικό νά βλέπεις τόν Ἱερό Βράχο νά τόν μιαίνουν διάφοροι αὐτόκλητοι σωτῆρες τῆς δημοκρατίας μέ παράταιρες καί ἀνιστόρητες ἐπιγραφές. Ἔρχονται ἀπό ὅλον τόν κόσμο γιά νά θαυμάσουν τόν Ἑλληνικό Πολιτισμό καί ἀντ’ αὐτοῦ «θαυμάζουν» τόν ψευδεπίγραφο πολιτισμό μας μέ τίς βλακώδεις ἐπιγραφές!!

2008-09-21T17:39:00.002+03:00

Ὁ φιλόσοφος Δημήτρης Λιαντίνης ἐπίκαιρος! Καταγγέλλει τήν παρακμή τοῦ Νεοελληνικοῦ Πολιτισμοῦ καί ἀποδεικνύει τήν πηγή τῶν δεινῶν μας, πού δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν ὑποκουλτούρα. Τραγικό νά βλέπεις τόν Ἱερό Βράχο νά τόν μιαίνουν διάφοροι αὐτόκλητοι σωτῆρες τῆς δημοκρατίας μέ παράταιρες καί ἀνιστόρητες ἐπιγραφές. Ἔρχονται ἀπό ὅλον τόν κόσμο γιά νά θαυμάσουν τόν Ἑλληνικό Πολιτισμό καί ἀντ’ αὐτοῦ «θαυμάζουν» τόν ψευδεπίγραφο πολιτισμό μας μέ τίς βλακώδεις ἐπιγραφές!!

Πέφτει σέ κῶμα ἡ ΝΔ ἤ ἀνανήφει ὁ "δικωματισμός";

2008-09-19T04:26:00.024+03:00

Ὁ τερατώδης «δικωμαστισμός» (ἀπό τό κωμαστής=μεθυσμένος διασκεδαστής) ή «δικωματισμός» (ἀπό τό κώμα) μέ τή ἀποτρόπαια μορφή «πολυπλοκάμου ὀκτάποδος» (χταποδιοῦ)-πολύποδος, ἔχειἁπλώσει τούς πλοκάμους του καί στίς δημο(σ)κοπικές ἑταιρεῖες τῶν δημοκοπιῶν καί ραδιουργιῶν. Δέν ὑπάρχει εὐκολότερος τρόπος ἀνάνηψης τοῦ κωματώδους δικομματισμοῦ ἀλλά καί ἐναργέστερη ἀπόδειξη γιά τήν ὑποκρυπτόμενη ραδιουργία, ἀπό τήνἐμφάνιση δημοσκοπήσεων πού δείχνουν νά προηγεῖται τό ΠΑΣΟΚ. Τέτοιες δημοσκοπήσεις μποροῦν νά ποδηγετήσουν τήν κοινή (κενή) γνώμη πού εἶναι καί «κωματιζομένη»-κομματιζομένη πρός τήν κατεύθυνση τοῦ ἐπαναμανδρισμοῦ-επαναπατρισμοῦ, Μέ τήν πρόταξη τοῦ φόβου ἀπό τή μία ὅτι θά χάσει ἡ ΝΔ καί τοῦ ἐνθουσιασμοῦ ἀπό τήν ἄλλη ὅτι θά κερδίσει τό ΠΑΣΟΚ, καταφέρνουν τήν ἐπανασυσπείρωση τῶν χωλῶν στό μαντρί. Ἀφ’ἑνός οἱ ἀνερμάτιστοι ὀπαδοί τῆς Ν.Δ. πού ἀλληθωρίζουν πρός τόν ΛΑ.Ο.Σ. ἐπαναπατρίζονται ὑπό τόν τρόμο νά μήν βγεῖ τό ΠΑΣΟΚ, ἀφ’ἑτέρου οἱ ὀπαδοί τοῦ ΠΑΣΟΚ πού ἀλληθωρίζουν πρός τήν ἄκρα ἀριστερά ἐπιστρέφουν στή μετριοπάθεια τοῦ ἀπαθοῦς Γιωργάκη μέ τόν ἐνθουσιασμό καί την ἐλπίδα ὅτι θά βγεῖ τό ΠΑΣΟΚ.

Τό δικομματικό χταπόδι (νά’ταν μόνο ὀκτώ τά πόδια του καλά θά ἦταν) λοιπόν, γνωρίζει καλά τό παιχνίδι τῶν «δημοκοπήσεων», γνωρίζει ὅμως καλλίτερα ὅτι ἀπευθύνεται σέ στρείδια-ὀπαδούς, οἱ ὁποῖοι ἀνοιγοκλείνουν ρυθμικά καί ἀπερίσκεπτα τά ὄστρακά τους ὅπως τά ἐλασματοβράγχια εἴτε ἐπειδή ἀνοιγοκλείνουν τό στόμα τους ἀλαλάζοντας ὑπέρ ἑνός κόμματος ἐκ τῆς ἀνωνύμου ἑταιρείας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ Α.Ε. εἴτε σκούζοντας ἐπειδή μετανιώνουν πού τό ψήφισαν!

Ἀπόσπασμα ἀπό τούς Νόμους τοῦ Πλάτωνος

2008-03-02T04:03:00.007+02:00

Στό προηγούμενο ἄρθρο ἔγινε ἀναφορά στό ἀπόσπασμα ἀπό τούς Νόμους τοῦ Πλάτωνος, ὅπου συνδιαλέγονται δύο γηραιοί, ὁ Ἀθηναῖος καί ὁ Κλεινίας. Τό ἀπόσπασμα ἀπαντᾶ σέ αὐτούς πού θεωροῦν ὅτι οἱ νέοι δύνανται νά καθορίσουν τήν πολιτική ἀκολουθώντας τό τρέντυ ὅραμα τοῦ Τσίπρα λόγῳ παρορμήσεων καί ξεχνώντας τήν καθοδήγηση τῶν συνετῶν.

Ὁ Ἀλβανάνος καί ὁ Λαϊκιζόπουλος

2008-03-02T03:56:00.009+02:00

Ἀναφέρομαι σέ δύο ὄψεις τοῦ ἰδίου νομίσματος, σέ δύο ἀνθρώπους πού σέ ἐποχές ἀκμῆς τῆς Ἑλλάδος, τό «τοῖς κυσί παραδοῦναι» θά ἦταν μετριοπαθές γι’ αὐτούς. Δέν θά χρησιμοποιήσω ὅρους χρησιμοποιηθέντες κατά πρόσφατες ἐποχές θεωρηθεῖσες ὡς μέλαινες, ὅπου ἐχρησιμοποιεῖτο ὁ ὅρος «ἐθνοπροδότες». Ἀναφέρομαι ὅμως σέ δύο ἀνθρώπους πού ἐκφράζουν ἀκριβῶς μία παρακμή πρωτόγνωρη - θεωρῶ - γιά τά ἑλληνικά δεδομένα. Μία παρακμή λαϊκή, ὅπου ὁ λαός μετεσχηματίσθη σέ ἄβουλη μάζα χωρίς ἐθνική συνείδηση, ἀλλά μέ μόνη ἐνασχόληση τόν τρόπο πλουτισμοῦ εἰς βάρος τῶν ἄλλων. Δέν θά ἀναλωθῶ σέ χιλιοειπωμένες πομφολυγώδεις ἐπικρίσεις κάποιων τιμητῶν («ποῦ καταντήσαμε; κλπ κλπ»). Ὅταν ὁ ἑλληνικός λαός ἐνδιαφέρεται γιά τόν πλουτισμό του καί μόνον, ὡς γενόμενος ἰδεολογικῶς συγγενής (ὄχι ἀκόμη καί φυλετικῶς) τῶν γειτονικῶν του λαῶν, πῶς εἶναι δυνατόν νά ἐνδιαφερθεῖ συνολικά γιά τήν ἔξοδό του ἀπό τήν παρακμή και γιά τήν ἐθνική ἀνύψωση;

Αὐτό τό κενό τῆς λαϊκῆς αὐτογνωσίας πού προκαλεῖ τήν ἀδιαφορία καί τήν ἐπικέντρωση μόνο στό ἴδιον οἰκονομικό συμφέρον ἔρχεται νά καλύψει ἀφ’ ἑνός ἡ Ἀριστερά (ΣΥΡΙΖΑ), ἡ ὁποία προβάλλει ὡς πρότυπον τόν εὔκολο πλουτισμό ἑνός "μαζικοποιημένου" καί ἄβουλου λαοῦ καί ἀφ’ ἑτέρου οἱ γελωτοποιοί (Λαζόπουλος), οἱ ὁποῖοι πάλι ἁγιοποιοῦν τόν καταπονημένο καί ἀνεύθυνο λαό ἔναντί της δαιμονικῆς καί στυγνῆς ἐξουσίας. Εἶναι ἀκριβῶς ἡ τακτική τό «λαϊκίζειν ἐστί φιλοσοφεῖν», ὅπου στοχεύεις σέ ποταπά αἰσθήματα αὐτοσυντηρήσεως μίας μάζας, ἡ ὁποία ἀποποιεῖται προσωπική εὐθύνη, ἀπορρίπτουσα αὐτήν σέ μία ὑπερβατική – ἀνυπόστατη καί ἀόριστη ἐξουσία.

Ἡ πραγματικότητα εἶναι ὅτι ἡ ἐξουσία βρίσκεται σέ κάθε μονάδα καί ὄχι μόνον στούς ἐξουσιαστές. Ἡ ἐξουσία ἑκάστου ἠμῶν δύναται νά ἐξαντληθεῖ στό ἔπακρον ὅσο μικρή κι ἄν εἶναι. Μπορεῖ τό μέγεθος ἐξουσίας ἑνός ἄρχοντος καί ἑνός πτωχοῦ νά διαφέρουν κατά πολύ, ὁ βαθμός ὅμως κακῆς ἐξαντλήσεώς της εἰς βάρος τοῦ πλησίον δύναται νά ταυτίζεται.

Ἑπομένως, ποιός ἀδικημένος λαός καί ποιά κακή ἐξουσία; Ἡ ἐξουσία ἀπευθύνεται στό λαό ἐξ’ οὗ καί πηγάζει, μεγέθη γάρ ἀνάλογα. Παρηκμασμένος λαός, βορβορώδης ἐξουσία καί ἀντιστρόφως. Πόσο εὔκολα λοιπόν ἀλλά πικρά ταυτόχρονα καταρρίπτονται οἱ ἀρχές τῆς Ἀριστερᾶς καί τῶν σύν αὐτῇ γελωτοποιῶν; Πικρά καταρρίπτονται ἰδέες πού ὅμως γλυκύνουν τά ὦτα τοῦ λαοῦ. Εἶναι πράγματι στοιχεῖο τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως νά εὐφραινόμαστε ἀπό λόγια κολακευτικά πού μᾶς καθιστοῦν ἀνεύθυνους καί ἀδικημένους, ἐνῶ τά ἀληθῆ νά μᾶς φοβίζουν.

Σέ ὅλες τίς ἐποχές ὑπῆρχαν ἄνθρωποι πονηροί πού εἶχαν διαγνώσει αὐτά τά στοιχεῖα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καί τήν ἐκμεταλλεύτηκαν, βέβαια ἡ κατάληξή τους ἦταν οἰκτρά. Στή σημερινή ἐποχή τέτοιοι εἶναι οἱ Λαζόπουλοι καί οἱ Τσίπρες. Ἡ κατάληξή τους δέν ἔχει ἔρθει ἀκόμη καί εἶναι λογικόν νά ἐπιτυγχάνουν τό ἀπώγειο τῆς δόξης τους. Εἶναι λογικό, ἐφ’ ὅσον λέγουν τά ἀρεστά ἀλλά καί μέ ἀρεστό τρόπο (ἐπικοινωνιακά), νά «χτυπήσουν φλέβα». Δέν εἶναι ἀρεστό νά ὑπενθυμίζεις στό λαό πόσες εὐθύνες ἔχει καί πόσα λάθη ἔχει διαπράξει ἔναντί του ἔθνους καί τῆς φυλῆς του, ἀρεστό εἶναι νά τοῦ λές πόσο εὔκολα μπορεῖ νά πλουτίσει ἀποφεύγοντας τήν ἐργασία (βλέπε κομμουνισμός, συνδικαλισμός), πόσο εὔκολα μπορεῖ νά ἀποφύγει τήν εὐθύνη τῆς σπουδῆς – σκέψεως, πόσο εὔκολα μπορεῖ νά ξεχάσει τήν ταυτότητά του, πόσο εὔκολα μπορεῖ νά ἀσπασθεῖ τόν βαρβαρικό πολιτισμό, πόσο εὔκολα μπορεῖ νά ἀναμιχθεῖ μέ ὅλους τους λαούς ξεχνώντας τή δική του ὑπόσταση.

Ἡ πτώση

2007-09-21T15:47:00.004+03:00

Τό ἐκβιαστικό δίλημμα ΠΑΣΟΚ ἤ ΝΔ ἐπηρεάζει καί ἐπισκιάζει τή σκέψη ὅλων μας συχνάκις. Ψηφίζοντας τό ἕνα ἀποτρέπουμε τή νίκη τοῦ ἄλλου καί τανάπαλιν, ἴσως ὁ μόνος λόγος πού ψηφίζουμε ἕνα ἀπό τά δύο. Δηλαδή, μπρός γκρεμός (ΝΔ) καί πίσω ρέμα (ΠΑΣΟΚ). Ἀσφαλῶς, κάποιοι ἀπό 'μᾶς προτίμησαν τό ρέμα ὡς φελλοί πού εἶναι μπάς καί ἐπιπλεύσουν (στόν γκρεμό δέν ἐπιπλέεις, τσακίζεσαι). Οἱ "φελλοί" ἐπέλεξαν τό "φελλό", ὁ ὁποῖος ὅμως δέν κατάφερε νά ἐπιπλεύσει λόγω τῆς παρουσίας βαρέως τινός ἀντικαταστάτου. Ἄς σχολιάσω τό φελλό.

Εἶναι γεγονός καί κοινός τόπος μεταξύ ἀκόμη καί τῶν πλέον ἀδαημόνων ὅτι ἡ καταβύθισις - πτῶσις τοῦ GAP (Giorgaki Andrea Papandreou) ἦταν ἀναμενόμενη παλαιόθεν. Ἄν δέν κάνω λάθος, στά μέσα Νοεμβρίου τοῦ 2006, ὁ Βενιζέλος εἶχε πεῖ στόν Παπανδρέου "Δέν σού ἐπιτρέπω νά μοῦ μιλᾶς μέ ἰταμό τρόπο". Ἀμέσως διερωτήθηκα ἄν ὁ ἀρχηγός τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως εἶχε ἀντιληφθεῖ περί τίνος τοῦ εἶχε μιλήσει ὁ Βενιζέλος. Ἴσως θεώρησε ὅτι "ἰταμός" εἶναι κάποιο σπάνιο φυτό τῆς Ἀφρικῆς.

Καί ἀφελῶς διερωτῶμαι: Δεκτόν ὅτι πολλοί ἄνθρωποι δέχονται νά τούς κυβερνοῦν ἄλλοι ἄνθρωποι διανοητικά ἤ μορφωτικά κατώτεροί τους, ἀλλά γιατί νά ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού θά ἤθελαν νά τούς κυβερνήσει ἄνθρωπος διαμετρήματος κόνεως ἤ μύγας; πόσο μαζόχες μπορεῖ νά εἶναι; Μία ἁπλή ἔποψις σέ ὅλες τίς δηλώσεις, ἐπίσημες καί μή, τοῦ Ἀρχηγοῦ εὐθύς καταδεικνύουν ὄχι ἁπλῶς ἀγραμματωσύνη, ἀλλά δυσχέρεια στήν ὁμιλία ὅμοια πρός αὐτήν ἑνός ὀκταετούς παιδιοῦ, τό ὁποῖον πρωτακούει κάποιες λέξεις τῶν μεγαλυτέρων καί προσπαθεῖ ἀνεπιτυχῶς νά τίς ἐντάξει στό λεξιλόγιό του. Δέν λέω ὅτι ἀπαιτῶ ὁ Ἀρχηγός τῆς Ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως νά εἶναι ἐλλόγιμος ἤ ἀρχαΐζων, ἀλλά τουλάχιστον νά μπορεῖ νά χρησιμοποιεῖ σωστά καί μέ σύνταξη τίς ἁπλοϊκές παιδικές λεξοῦλες του. Ἀσφαλῶς, ἄν ὁ κ. Παπανδρέου δέν ἡγειτο τοῦ ΠΑΣΟΚ, ἀλλ' ἄλλου τινός κόμματος, ὁ Βασίλης Λεβέντης θά τόν ἔκανε σκόνη.

Μετά προσηκούσης τιμῆς πρός τόν Ἀρχηγό τοῦ ΠΑΣΟΚ.

Περί Εἰσροῆς

2007-09-21T15:30:00.001+03:00

21-11-06

Ὁ ἀνθρωπισμός

Ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Ἰσοκράτης στούς λόγους του ἦταν ἀναντιρρήτως ὀπαδός τοῦ "Πανελληνισμοῦ", ὁ ὁποῖος θά ἐπείρχετο κατόπιν ἀπομακρύνσεως τῶν βαρβάρων καί ἐπίσης ἦταν εἰσηγητής τοῦ δόγματος "τοὺς μὲν Ἕλληνας ἐλευθεροῦν, τοὺς δὲ βαρβάρους πολεμεῖν" καί πολλῶν ἄλλων τά ὁποία δέν συγκρατῶ, ἀλλά εἶναι παρομοίου μορφῆς. Βεβαίως, πολλοί ἡμιμαθεῖς ἀγνοοῦν ἐπιδεικτικῶς τίς ἐκκλήσεις τοῦ Ἰσοκράτους πρός τούς Ἕλληνας τῆς ἐποχῆς του, οἱ ὁποῖοι ἐβίωναν ἕνα καθεστώς ὅμοιο ἤ καί ταυτόσημο πρός τό σημερινό, εἰς τό ὁποῖον ἐξέλιπε ἡ ἐθνική συνείδησις, ἡ φιλοκαλία, ἡ ἀγάπη πρός τό πνεῦμα, τόν πολιτισμό καί τά ἀρχαιόθεν ἰσχύοντα ἰδανικά τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Μάλιστα, οἱ πλεῖστοι τῶν πολιτικῶν τῆς ἐποχῆς ἤσαν ἐξώνητοι, κλέφτες καί "προπαγανδιστές", καθώς προσπαθοῦσαν νά πείσουν τούς Ἕλληνες ὅτι χρειάζονται τούς βαρβάρους κτλπ κτλπ, ὅπως κάμνουν σήμερο οἱ Βολευτές μας, προσπαθώντας νά περάσουν τήν Ἰδεολογία τοῦ οἰκουμενισμοῦ, τοῦ διεθνισμοῦ, τῆς Ἰσοπεδώσεως καί τῶν λοιπῶν. Ὅπως καί τώρα, τότε οἱ Ἕλληνες ὑπό τό καθεστώς τῆς ταπεινωτικῆς Ἀνταλκιδείου Εἰρήνεις, ἤσαν ἡμιμαθεῖς καί ἀνδράποδες καί ἀπεῖχαν τῆς διανοήσεως, τοῦ Πνεύματος. Ἡ τότε ἰδιωτεία μοιάζει μέ τή σημερινή μας ὀμφαλό(ἤ φαλλό-)σκοπία. Ὁ Ἰσοκράτης, ὡς διανοητής, ξύπνησε τούς Ἕλληνες, ὥστε νά ἐπακολουθήσουν οἱ γνωστές μεγάλες δόξες γιά τόν Ἑλληνισμό. Τόν Ἰσοκράτη διαστρέβλωσαν, λόγω ἄγνοιας τῶν θέσεών του καί ἐπιφανεῖς Ἕλληνες, ὅπως τέως Πρόεδρος Δημοκρατίας, παρασυρθεῖς ἀπό τό "ντόρο" τοῦ τότε 25ετοῦς Ὀλτίν (Ὀδυσσέως) Τσενάι. Σήμερα, δέν ὑπάρχουν Ἰσοκράτες, ἀλλά ἄν κάποιος μοιάζει ἔστω καί κατά πολλοστημόριο στόν Ἰσοκράτη, εἶναι αἴφνης ρατσιστής.

Φυσικά, οἱ Ρατσιστές εἶναι ψυχικῶς ἐλλιπεῖς, γιατί δέν νοεῖται ἄνθρωπος νά μήν ἀγαπᾶ ὁμοίως ὅλους τους ἀνθρώπους. Μάλιστα, ὠρισμένες φυλές, ὅπως οἱ Κινέζοι, οἱ Ἰρακινοί, οἱ Πέρσαι, ἀρκετοί Ἑβραῖοι, ἀκόμα καί πολύ λίγοι Τοῦρκοι ἀλλά καί οἱ Αὐστριακοί, οἱ Βέλγοι κτλπ εἶναι ἰδιαιτέρως συμπαθεῖς καί εὐχάριστοι καί πιό ἀγαπητοί ἀπό πολλούς Ἕλληνες. Περισσότερο βεβαίως χαιρόμεθα ὅταν πᾶμε καί τούς βλέπουμε στήν Πατρίδα τους καί μαθαίνοντας ὅλα τά ἔθιμά τους, τήν κουζίνα,τις παραδοσιακές ἐνδυμασίες, τίς ἀσχολίες, τόν Πολιτισμό τούς ἐν γένει τά ὁποία ἔχουν μείνει ἀλώβητα παρά τή λαίλαπα τῆς Παγκοσμιοποιήσεως. Ἰδιαιτέρως, δέν χαιρόμεθα γιά φτωχούς καί καταπονημένους λαούς, πού πάλι λόγω τῆς Παγκοσμιοποίησης ὑποφέρουν.

Ὅμως, δέν θέλουμε ἀλλοδαπούς στήν Πατρίδα μας, τόσο γιά νά μήν ἀλλοιώσουν τήν ἰδικήν μᾶς φυλετική καί πολιτισμική ὁμοιογένεια, ὅσο καί τήν δική τους, πού κατόπιν τῆς ἀναμίξεως καταστρέφονται ἀμφότεροι (Ἕλληνες καί μετανάστες). Ἄρα, ἑξαιροῦμε τό θέμα τοῦ μίσους πρός τούς Ξένους.

Πολλόι ἀντιτάσσουν οἰκονομοτεχνικά κριτήρια καί ἐθνικές ὠφέλειες πού δέν εἶναι ἀκριβεῖς, καθώς ἐξαιρόυν πολλές ἀδήριτες οἰκονομικές παραμέτρους. Ἡ κατάσταση τῆς οἰκονομίας εἶναι ἄκρως δύσκολο νά μοντελλοποιηθεῖ καί νά ὑπολογισθεῖ ἡ εἰσφορά τῶν μεταναστῶν σ' αὐτό, γιατί μπορεῖ νά ἐγγίζει συχνάκις τήν ἰσορροπία (καί νά νομίζουμε ὅτι εἶναι βέλτιστο), ἀλλά τελικῶς δέν εὐσταθεῖ. Ἄρα, ἑξαιροῦμε τίς οἰκονομικές μελέτες πού θέλουν πολύ χρόνο γιά νά ἐξαγάγουν βέβαιο ἀποτέλεσμα.

Ἐπίσης, οἱ λαϊκίζοντες θά εἴπουν: Ποιός θά μαζεύσει τίς ἐλιές καί θά χτίσει τά σπίτια; Κι ἐγώ ἀπαντῶ: Καλύτερα νά πεθάνουμε ἀπό τήν πείνα. Ἄν πεινάσουμε, θά ἀναγκασθοῦμε ἀκόμα κι ἐμεῖς οἱ καλοπερασάκηδες φοιτητές νά πᾶμε στά χωράφια. Αὐτό εἶναι ἀκραῖο, ἀλλά δέ σημαίνει βεβαίως ὅτι χρειαζόμαστε καί 3,000,000 λαθρομετανάστες. Οἱ ἄλλες εὐρωπαϊκές χῶρες ὑπολογίζουν πόσους ἀκριβῶς χρειάζονται σέ κάθε τομέα ἐργασίας καί κατόπιν αὐτοῦ χαράσσουν τή μεταναστευτική τους πολιτική. Στό κάτω - κάτω, ἡ Πολιτεία θά ὄφειλε νά δώσει παντοιοτρόπως κίνητρα στούς ἐγχώριους (πχ Ἕλληνες μή εἰσελθόντες στά Πανεπιστήμια νά γίνουν ἐργάτες, νά θεωροῦνται Πολύτεκνοι οἱ δίτεκνοι καί πολλά ἄλλα μέτρα), παρά νά καταφύγει στήν εὔκολη λύση τοῦ ἀνοίγματος τῶν συνόρων.

Θά εἴπω τελικῶς τήν ἄποψή μου:

Ἡ αὐθυπαρξία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους συναρτᾶται αἰτιωδῶς εἰς τίς τρεῖς ἀκόλουθες συνιστῶσες:

1)Ὄμαιμον

2)Ὁμόδοξον (ὄχι ἀπαραιτήτως ὁμόθρησκον)

3)Ὁμογλωσσία

Ἄν κατατρωθεῖ ἤ ἀναιρεθεῖ τό ἕν ἐκ τῶν ἄνωθι τριῶν, συμπαρασύρονται καί τά ἄλλα δύο. Ἄν πχ ξεχασθεῖ ἡ γλώσσα (ὁμογλωσσία), θά ἀφανισθεῖ ὁ πολιτισμός (ὁμόδοξον) καί ἀκολούθως ἡ φυλή (τό ὄμαιμον, ἀφοῦ δέν θά γεννιοῦνται Ἕλληνες).

Ἡ Ἀριστερά

2007-09-21T14:50:00.003+03:00

5 Σεπ. 2007
Ἐπιδέξια ἡ Ἀριστερά

Παρατηροῦμε μίαν αὔξηση, ἔστω δημοσκοπικά, τῶν δυνητικῶν ἐκλογικῶν ποσοστῶν τῶν δύο κομμάτων τῆς Ἀριστερᾶς, ἤτοι τοῦ ΚΚΕ καί τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Θά ἐπιχειρήσω κοινωνιολογική προσέγγιση. Ἀπευθύνομαι μόνο στούς Ἁγνούς ψηφοφόρους τῆς Ἀριστερᾶς πού ἀγωνίζονται γιά σοσιαλισμό καί λαϊκή δημοκρατία, ἀλλά ἔχουν ἐξαπατηθεῖ ὡς πρός τίς πραγματικές προθέσεις τῆς Ἀριστερᾶς. Ἡ κατάσταση αὐτή καθ' ἑαυτήν δέν μέ ξενίζει, ὅταν εἶναι δεδομένο ὅτι κατά πλειονοψηφία τό φαινόμενο ἀπορρέει ἀπό μία διογκούμενη ἤ βραδυφλεγῶς ἐκρηγνύμενη ἀντίδραση καί ἀπαξία τοῦ κόσμου γιά τό βορβορῶδες πολιτικό σύστημα.

Εἶναι γεγονός ὅτι στήν Ἑλλάδα ἡ σκέψη τόσο τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος ὅσο καί τοῦ ἐκλογίμου διμερῶς καί ἀμφίδρομα ἔχει διαβρωθεῖ καί παραλλαγεῖ. Ὅταν ὁ λαός παύει νά σκέπτεται ὡς ὄν νοῆμον καί ἰδίως ὡς Ἕλλην κατ' Ἀριστοτέλη, κατατιτρώσκεται καί ἐπακολούθως-αἰτιωδῶς διαβρώνεται καί ὁ ἡγέτης, ἐν προκειμένω τό κοινοβουλευτικό σῶμα. Κάποιοι ἐξ' ἠμῶν, μή ἀντιληφθέντες ὅτι ἐφ' ὅσον ἡ σχέσις λαοῦ καί ἡγήτορος εἶναι ἀμφίδρομος ἄρα ἡ ποιότης τοῦ λαοῦ ἀκολουθεῖ καί ταυτοχρόνως ἐξάγει τήν ποιότητα τῶν ἡγετῶν, θεωροῦν ὅτι δέν ἀπαιτεῖται νά γίνουν οἱ ἴδιοι αὐτάγαθοι, ἀλλά νά ψηφίσουν ἀνθρώπους "ἀγαθούς". Αὐτοί ἐξ' ἠμῶν θεωροῦν ὅτι ἔχουν κάνει τήν προσωπική τους ὑπέρβαση, καθώς ὄντες θυμώδεις περί τό σάπιο προαναφερθέν σύστημα γενικῶς, τό ὁποῖο εἰδικῶς τό ταυτίζουν μέ τό δικομματισμό, καταφεύγουν στά λεγόμενα μικρά κόμματα ξεχνώντας ὅτι τόσο οἱ ἴδιοι ὅσο καί τά μικρά κόμματα στά ὁποῖα καταφεύγουν εἶναι ἀναφαίρετες καί σύμβιες συνιστῶσες τοῦ σάπιου. Αὐτῆς τήν ἐγγενοῦς ἀνάγκης τοῦ κόσμου, ἤτοι τῆς τάσεως τῆς "αὐθυπέρβασης" καί τῆς καταδίκης του σάπιου, ἔχουν ἐπιμεληθεῖ τά κόμματα τῆς Ἀριστερᾶς, τόσο καλλιεργώντας τήν ὅσο καί ἁπαλύνοντας τήν διά τοῦ προσεταιρισμοῦ. Ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖον αὐτό ἐπιτυγχάνεται εἶναι ἁπλός: Τά κόμματα τῆς Ἀριστερᾶς προτάσσουν ἰδέες ρηξικέλευθες, ἀπόψεις ἐπαναστατικές καί ἀνατρεπτικές. Αὐτή ἡ πρόταξη τῆς ἐπαναστατικότητας αὐτομάτως δημιουργεῖ στόν ψηφοφόρο τήν αἴσθηση ὅτι προέρχεται ἀπό ἀνθρώπους ἀγαθούς, γιατί στό μυαλό τοῦ μέσου ἀριστεροῦ ψηφοφόρου ἀμέσως ἡ ἰδεολογία τῆς Ἀνατροπῆς καί τῆς καθάρσεως συνάδει μέ τήν ἀγαστή ἀναθεώρηση τοῦ συστήματος ἀπό ἀνθρώπους καθαρούς. Κυριαρχεῖ στό μυαλό τῶν ἐνθουσιωδῶν ἡ θέση ὅτι αὐτός πού καθαρίζει κάτι εἶναι καθαρός (ὅπως στό παράδειγμα τοῦ Ἠρακλέους καί τοῦ κόπρου τοῦ Αὐγείου). Συνεπικουρεῖ σέ αὐτό καί τό γεγονός ὅτι ἡ ἐπανάσταση πού εὐαγγελίζονται εἶναι λαϊκή καί ἄρα δημιουργεῖται μία αἴσθηση ταυτότητος τῆς Ἀριστερᾶς μέ τό λαό καί ὄχι τό ἐλιτίστικο ἀπόμακρο πνεῦμα τῆς "ἀριστοκρατικῆς Δεξιᾶς".

Ἐξ αὐτῶν, εἶναι ἀπολύτως δικαιολογημένο ὅτι ὁ μέσος Ἕλληνας πού ἔχει πνεῦμα ἀπαξίας, τάση ἀνατροπῆς καί ἐπαναστατικότητος, θά καταφύγει στήν Ἀριστερά. Ἐπειδή ὁ μέσος Νεοέλλην δέν εἶναι καί ὑπόδειγμα ἀγχινοίας, δέν καταλαβαίνει ὅτι αὐτή ἡ ἐπιλογή τοῦ εἶναι κίβδηλη καί φαιά. Ἡ Ἀριστερά ἔχει ἀντιληφθεῖ ὅτι οἱ προγραμματικές θέσεις καί συνθήματα τοῦ παρελθόντος (ἐτάσσετο ὑπέρ Ἀνεξάρτητου Μακεδονικοῦ Κράτους, ἦταν ὑπέρ τῆς παντελοῦς καταργήσεως τῆς γλώσσης καί πολλά ἄλλα) δέν θά προσείλκυαν οὔτε καί τόν πλέον ἀδαήμονα τῶν Νεοελλήνων, ἄρα καταφεύγει σέ συνθήματα λαϊκῆς ἐπαναστατικότητας καί μόνο ξεχνώντας τά παληά.

Τό ἐρυθρό προσωπεῖο τοῦ ΚΚΕ καί τό διαποίκιλτο τοῦ ΣΥΝ ὅσο καί νά ἀπαστράπτουν στά ὀμμάτια τοῦ Ἠλιθίου (ἐπιτρέψατέ μου νά εἴπω) Νεοέλληνος, κρύβουν ἕνα φαιό χρῶμα, τόσο φαιό πού εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνο γιά τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τό πρόσωπο τοῦ δογματισμοῦ, τῆς μισαλλοδοξίας καί λοιπῶν χαρακτηριστικῶν πού διέπουν τά ὁλοκληρωτικά καθεστῶτα. Εἶναι αὐτός τοῦτος ὁ ὁλοκληρωτισμός πού θά ἐπακολουθήσει τῆς Ἀνατροπῆς τοῦ συστήματος τόν ὁποῖον εὐαγγελίζονται. Εἶναι τό φαιό πρόσωπο πού θά ἐπιδείξουν οἱ ἀγύρτες συμπλεγματικοί αὐτοί ὑπάνθρωποι τῆς Ἀριστερᾶς κατά τό φευκτέον ἐνδεχόμενο νά ἔλθουν στήν ἐξουσία. Εἶναι αὐτό τό πρόσωπον τῆς Ἑλλάδος πού θά ἐπεκυριάρχει σήμερα ἄν εἶχαν βγεῖ νικητές πρίν 50 χρόνια οἱ Ἀριστεροί. Ἀλλά φυσικά, αὐτοί οἱ ἀπολιτίκ δυνητικοί ψηφοφόροι τῆς Ἀριστερᾶς δέν τά συνυπολογίζουν αὐτά. Δέν ξέρουν ὅτι ὅσο καί νά μοιάζουν καί νά αὐτοδιαφημίζονται ὡς πατριῶτες τά μέλη αὐτῆς τῆς συμμορίας (ΣΥΜΜΩΡΙΑΣ κατά Ζουράριν), σήμερα ἡ Μακεδονία καί ἡ Ἤπειρος δέν θά ἀνῆκαν στήν Ἑλλάδα (ἄν φυσικά ὑπῆρχε καί Ἑλληνικό Ἔθνος), πολιτισμό θά εἴχαμε αὐτόν τῆς Ἀλβανίας, ἠθική αὐτήν τῶν θελκτικῶν "Ρωσσίδων", γλώσσα τέτοια πού θά μαθαίναμε τό Πυθαγόρειο θεώρημα (ἄν φυσικά θά τό μαθαίναμε κι αὐτό) ὡς ἑξῆς: "τό καρρέ τῆς ἀποκατινῆς τεντώστρας πατσίζει μέ τή σούμα τῶν καρρέ τῶν ἀποπάνω ποδιῶν". Ἄν ὁ ψηφοφόρος τῆς Ἀριστερᾶς γνωρίζει αὐτές τίς Ἀρχές τῆς Ἀριστερᾶς εἶναι ἕνας ἄνθρωπος ἐπικίνδυνος. Ἄν δέν τά γνωρίζει καί ἁπλῶς παρασύρεται ἀπό τήν εὐγενῆ παρόρμησή του πρός ἐπαναστατικότητα, ἄς τά μάθει. Ἄς ρωτήσει ἕνα στέλεχος τοῦ ΚΚΕ ἄν μετανιώνει γιά τά λάθη τοῦ ΚΚΕ τοῦ παρελθόντος. Αὐτά τά φαιά στοιχεῖα τῆς Ἀριστερᾶς πού ἀνέφερα ἐπιγραμματικά ἀλλά καί χιλιάδες ἄλλων πού δέν μπορῶ νά ἀναφέρω ἔχουν ἐπιμελῶς ἀποκρυβεῖ ἀπό τούς Νέους Ἀριστερούς προκειμένου νά προσεταιρισθοῦν ἀνίδεους ψηφοφόρους ἤ ἁγνούς ἰδεολόγους.

Παρατηρήσατε στή φωτογραφία μέ τήν ἀφίσα τοῦ ΚΚΕ καί συγκρίνατε μέ τίς ἀφίσες τοῦ ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ κόμματος τῆς Γερμανίας σέ κάποιες μαῦρες ἐποχές. Ἡ διαφορά ἔγκειται στόν τρόπο ἀνυψώσεως τῆς χειρός. Οἱ μέν ΚΚέδες σφίγγουν στήν ἐπιθετική μορφή τοῦ γρόνθου, οἱ δέ ναζί ἔχουν ἀνοικτά τά δάχτυλα. Δέν μπόρεσε νά κρύψει ὅμως οὔτε καί ὁ κύρ Ἀλαβάνος τό ἀνελεύθερο καί ἀπολυταρχικό πρόσωπο αὐτοῦ καί τῆς συμμορίας τοῦ ὅταν δήλωσε ὅτι δέν ἐπιθυμεῖ πεντακομματικῆ Βουλή. Σέ αὐτό τό σημεῖο ἔρχεται νά μᾶς νουθετήσει ἡ ἐγγράμματος (sic) κ. Παπαρρήγα, ἡ ὁποία πρόπερσι ἐδήλωσε στά ΜΜΕ κατά τήν ἀλλαγή τῆς χρονιᾶς: "εὔχομαι αὐτή τή χρονιά νά γίνουμε πιόἐπιδέξιοι (!!!)". Εὐχαριστοῦμε κ. Παπαρρήγα πού μᾶς προτρέπετε νά γίνουμε περισσότερο δεξιοί (ἐπι+δεξιοί), δήλ. εὔνοες, εὐπαίδευτοι καί ἀγαθοί (βλ. Λεξικόν Σούδα)! Προφανῶς ξέχασε ὅτι ἡ "Δεξιά" εἶναι ἀπηγορευμένη λέξη στά χείλη τῶν ΚΚέδων ἀπό τή στιγμή βεβαίως πού «ὁ λαός....ξεχνᾶ τί σημαίνει ἀριστερά» κατά παράφρασιν γνωστῆς μισαλλόδοξης φράσεως.

Προεκογικό ἄρθρο μου περί ΔΗΑΝΑ

2007-09-21T14:36:00.002+03:00

3 Σεπ. 2007

Στό … ὕψος της ἡ ΔΗ.ΑΝΑ.

Θά ἀναφερθῶ ἁδρομερῶς εἰς τό νεοπαγές καί ἐθνοσωτήριο κόμμα ΔΗ.ΑΝΑ.

Ὁ Πρόεδρός του, νεώτατος στήν ἡλικία ἀλλά καί στήν πολιτική, ἔρχεται νά ἀναδυθεῖ ἐκ τῆς ζοφώδους καί δυσώδους παρακμῆς. Γεννᾶται ὅμως μέσα ἀπό τόν ἴδιο τόν βόρβορο καί ἄρα καί ἡ ὑφή του εἶναι τοιαύτη. Ὁ πόλεμος πού εὐαγγελίζεται ἐναντίον τοῦ κατεστημένου, στήν πραγματικότητα καταφέρεται ἐναντίον αὐτῆς ταύτης τῆς ὑφῆς του, ἡ ὁποία δομεῖται μέσα σέ αὐτό!

Τό χρονικό: Ὁ Πρόεδρος Παπαθεμελής ἀνεκάλυψε ὅτι τό ΠΑΣΟΚ δέν ἦταν ἐπί Σημίτη ὅσον πατριωτικό ἐπεθύμει. Ἐπιλέγει τή ΝΔ, ὡς κάτι τό πλέον πατριωτικό καί ἐντάσσεται σέ αὐτήν τό 2004. Αἴφνης, ἀνακαλύπτει ὅτι οὔτε ἡ ΝΔ εἶναι πατριωτική καί σέ λιγότερο ἀπό τρία χρόνια ἱδρύει τό πρωτότυπο κόμμα τῆς Δημοκρατικῆς Ἀναγεννήσεως. Ἀφελῶς ἐρωτῶ: Πρέπει νά ἐνταχθεῖς σέ ὅλα τά κόμματα γιά ν' ἀντιληφθεῖς ὅτι δέν εἶναι ἀρκούντως πατριωτικά;

Τῷ ὄντι! Ἡ ἀναγκαιότητα συνθέσεως ἀδιασπάστου καί ἀδηώτου πατριωτικοῦ κινήματος ἦταν πράγμα ἀδήριτον. Εἶναι προφανές ὅτι ἦταν ἱστορικῶς ἐπιτακτικό τά τελευταία χρόνια νά δημιουργηθεῖ συσπειρωμένο προοδευτικό πατριωτικό μέτωπο στά πρότυπά της εὐρωπαϊκῆς ἀκροδεξιᾶς, τό ὁποῖο κατά τούς εἰσηγητές τοῦ θ' ἀνθίστατο στή «Νέα τάξη». Ἡ δημιουργία καί ἡ βαθμηδόν συσπείρωση ἑνιαίου πατριωτικοῦ μετώπου, εὐτυχῶς ἤ δυστυχῶς, ἔχει ἤδη ἐπιτελεσθεῖ ἐδῶ καί 7 χρόνια ἀπό τόν Γιῶργο Καρατζαφέρη. Καθ’ ὁμολογίαν ἐπικρατοῦσα τό κόμμα τοῦ Λαϊκοῦ Ὀρθοδόξου Συναγερμοῦ ὡς Συναγερμός ἔχει συναγείρει (=συναθροίσει) ἰδεολογίες παρωχημένες ἀλλά καί ρηξικέλευθες, ἀπόψεις δημοκρατικές ἀλλά κ' ἐνδεχομένως ἰδιαίτατα ἀκραῖες, θέσεις ἐφαρμόσιμες ἀλλά καί ἴσως γραφικές. Παρά τίς ἀποκλίνουσες τάσεις μέσα στό κόμμα αὐτό, κοινός γεωμετρικός τόπος εἶναι νά «συναγείρει» ὅλες τίς Παρατάξεις «συνεγείροντας» παραλλήλως ἕνα ἐν κοιμήσει φρόνημα. Δέν λαμβάνω θέση ὡς πρός τό κόμμα αὐτό, παρά καταγράφω τή γενική θεώρηση τοῦ κόσμου περί αὐτό.

Ὡς τί λοιπόν ἔρχεται τό νέο πατριωτικό κίνημα τοῦ Παπαθεμελῆ; Ὡς συμπληρωματικό του ἑνιαίου ἐθνικιστικοῦ κινήματος τοῦ Καρατζαφέρη ἤ ὡς ὑπονομευτικό; Θά ἐπιχειρήσω ν' ἀπαντήσω εἰς ἀμφότερα: Ἄν ἔρχεται ὡς συμπληρωματικό, γιατί σέ αὐτή τή χρονική στιγμή; Ὅταν δημιουργεῖται ἕνα ἑνιαῖο κίνημα, ἕνα νέο καί συμπληρωματικό αὐτοῦ ἔρχεται ὅταν καί μόνον ὅταν τό πρῶτο ἔλθει εἰς παρακμήν! Ο ΛΑ.Ο.Σ. ἀναμφισβητήτως βρίσκεται τόσον σέ πρώιμο στάδιο συνθέσεως ὅσον καί σέ στάδιο ἀκράτου ἀκμῆς καί κοινωνικῆς ἀνόδου. Σέ καμμία περίπτωση δέν ἔχει ἀκόμη ὑποστεῖ ὡρίμανση ἤ παρακμή καί ἄρα δέν ἀπαιτεῖται ἡ συμπλήρωσή του. Ἐάν δεχθοῦμε τό ὅτι ὁ ρόλος τοῦ ΔΗΑΝΑ εἶναι ὑπονομευτικός, πάλιν ὑποπίπτουμε εἰς σφάλμα: Ἔχουμε δεχθεῖ ὅτι οἱ προθέσεις τοῦ κ. Παπαθεμελῆ εἶναι ἁγνές καί πατριωτικές καί ἑπομένως δέν ἔχει ὡς σκοπόν τήν καθ' οἱονδήποτε τρόπο ἐπίθεση σέ ὁποιοδήποτε κόμμα, ἀλλά τήν ἀνεξάρτητη καί ἀκραιφνῶς πατριωτική δράση.

Ἑπομένως, ἀπεδείχθη ὅτι δέν ὑπάρχει δραστικός σκοπός (συμπληρωματικός) ἤ ὡς ἐκ ραδιουργίας προκύψας (ὑπονομευτικός) ὑποβόσκων ἤ ὑποφώσκων!

Ἡ ἀπάντηση στό ἐρώτημα εἶναι ἁπλουστάτη: Ὁ κ. Παπαθεμελής ἔκπαλαι ἠσχολεῖτο ἐνεργά μέ τά ἐθνικά θέματα καί ἐτήρει αὐστηρῶς πατριωτική καί σώφρονα στάση. Ἡ δέ σοβαρότης του εἶναι περιώνυμος. Σαφῶς, πάντοτε ἀπό ὅποιο πρόχωμα κι ἄν εὐρίσκετο, ἐπεζήτει τό κάτι καλλίτερο γιά τόν τόπο. Ἡ ἁγνή αὐτή τάσις του ἐγένετο ἀντιληπτή ἀπό τούς ράστους "ἰνστρούχτορες" τῆς ΝΔ. Αὐτά τά στελέχη τῆς ΝΔ βάζουν τίς ψήφους πρός τή ΝΔ πάνω ἀπό κάθε ἰδεολογία! Βλέποντας ὅτι ὁ χειμαρρώδης καί ρητορικός λόγος τοῦ Γ. Καρατζαφέρη περνάει ἰσοτίμως καί ἰσοδυνάμως σέ ὅλα τά στρώματα τῆς κοινωνίας, σέ κάθε κοινωνική τάξη, καταγωγή καί μορφωτικό ἐπίπεδο, ἔτσι ὥστε νά τόν πιστεύουν οἱ πτωχοί καί ἀγράμματοι καί νά τόν θαυμάζουν οἱ πλούσιοι καί μορφωμένοι, φοβᾶται τήν ἐνδεχομένη ὁλική της κατάρρευση ἀλλά καί τοῦ δικομματισμοῦ. Ἐξ' αὐτοῦ, βρῆκαν τόν ἄδολο, ἀπονήρευτο καί καλοκάγαθο ἄνθρωπο Παπαθεμελή καί τόν παρότρυναν νά κάμει κόμμα, («ἐε καί θά σᾶς δώσουμε κι ἐμεῖς οἱ νεοδημοκράτες κάποιες θέσεις παραπάνω Στέλιο, ἄν κάνεις κόμμα»). Ὁ τάλας ὁ Παπαθεμελής παρεσύρθη λόγω τῆς "ἀφελείας" του!

Ἀλλά ὅταν ἕνα κόμμα προτάσσει ὡς κεντρική του πολιτική ἰδεολογία καί ὡς ἐθνικό πρόγραμμα πρός ἐφαρμογή τόν Χριστιανισμό, τί ἄλλο πέραν ἀφελείας δεικνύει; Πῶς δύναται κάποιος νά ἀναγάγει τήν ἐπικρατοῦσα θρησκεία τῶν Ἑλλήνων, μία πανανθρώπινη πίστη, σέ κοσμοθεωρία καί ἐθνική πολιτική; Σέ αὐτήν τήν περίπτωση δέν ὁμιλοῦμε περί ἀναγωγῆς ἀλλά περί «καταγωγῆς» σέ ὑπόγειο. Βεβαίως, ὅσο κι ἄν αὐτό φαντάζει ἰδανικό στούς διαφόρους μή ἐνασχολουμένους μέ τήν πολιτική, ἰδίᾳ στούς ὑπεργήρους καί στούς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι χωρίς πολιτική ἐνάργεια, ἀλλά καί χωρίς δογματική ἀκεραιότητα, θεωροῦν ὅτι ἡ ἐμπλοκή θρησκευτικῆς πίστεως καί προγραμματικῆς θέσεως δέν εἶναι παρά πράγμα πρόδηλο, συγκρούονται στήν πραγματικότητα μέ τή Φύση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὅσο κίβδηλα ἀντιχριστιανική εἶναι αὐτή ἡ θέαση (ἀπεκλήθη μάλιστα ὡς «χριστιανοσοσιαλισμός» ἀπό τόν κ. Παπαθεμελή), ἄλλο τόσο ἐμμένουν σέ αὐτήν. Κι ὅμως, στό κόμμα Παπαθεμελή ἡ «χριστιανοσοσιαλιστική» θεώρηση μπορεῖ νά ἔχει ἐφαλτήρια ἐξευγενισμένα, νά ὁρμᾶται ἀπό ἁγνή προσήλωση σέ ἰδανικά, ἀδυνατεῖ ὅμως νά πείσει σχετικῶς. Πῶς θά πείσεις κάποιον περί τήν χριστιανοσοσιαλιστική ἰδεολογία σου (τήν κατ’ ἐμέ ἀντιχριστιανική), ὅταν ἡ δομή τοῦ κόμματός σου κάθε ἄλλο παρά αὐτό καταδεικνύει; Ὅταν τό κόμμα σου δομικά ἔχει ὑπερβεῖ σέ ἐπισώρευση γραφικῶν, τυχάρπαστων κατά πολύ ἀκόμη καί τό κόμμα Καρατζαφέρη τοῦ 2003; Πέραν ὀλιγοστῶν σοβαρῶν στελεχῶν τοῦ κόμματος ΔΗΑΝΑ, τά ὑπόλοιπα στελέχη προῆλθαν ὡς ἐξ’ «ἀποθέσεως ἀπορριμάτων» ἀπό τό κόμμα Καρατζαφέρη, ἀλλά καί ἀπό ἄλλους χώρους ξένους πρός τήν ψυχική ἀκεραιότητα καί τό Χριστιανισμό. Ἀκατάσχετο γέλωτα προκαλεῖ μία πλειάδα στελεχῶν τοῦ Παπαθεμελῆ, ἀλλά ὅταν αὐτά εἶναι καί μεγάλα στελέχη (Ἐθνικό Συμβούλιο), ὁ καγχασμός αἴφνης ἀνακόπτεται.

Ἄς ἔλθω στήν ἀπόδειξη τῶν ὅσων θεωρητικῶν ἀνέφερα περί κόμματος Παπαθεμελῆ. Βασικό ἀξίωμα εἶναι ὅτι ἡ ΔΗΑΝΑ δέν εἰσέρχεται στή Βουλή σέ καμμία περίπτωση, καθ’ ὅτι σύμφωνα πρός ὅλες τίς δημοσκοπήσεις πρέπει τουλάχιστον νά τριπλασιάσει τίς ψήφους της γιά νά τό ἐπιτύχει. Ἁπλή ἀνάγνωση τοῦ Προεδρικοῦ Διατάγματος 96/2007 σέ σχέση μέ τή συμμετοχή στήν κατανομή ἑδρῶν - καθορισμό τῶν ἑδρῶν κάθε ἐκλογικοῦ σχηματισμοῦ στήν ἐπικράτεια, μᾶς ἐξάγει τό συμπέρασμα ὅτι ἄν τό πρῶτο κόμμα πάρει κάτω ἀπό 42.7.(1-x)%, ὅπου x τό ποσοστό τῶν κομμάτων ἐκτός βουλῆς, ἐξαφανίζεται ἡ αὐτοδυναμία. Γιά παράδειγμα, ἄν τά ἐκτός βουλῆς κόμματα πάρουν συνολικά 3% ἡ αὐτοδυναμία χρειάζεται 41.42%, ἐνῶ ἄν πάρουν 6,5% (ποσοστό τετρακομματικής βουλῆς) ἀρκεῖ τό 39,9%. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὅσο αὐξάνουν τά ποσοστά τῶν κομμάτων ἐκτός Βουλῆς, τόσο μειώνεται τό ποσοστό, μέ τό ὁποῖο τό πρῶτο κόμμα κάνει αὐτοδυναμία. Ἄρα, κρατώντας σταθερές τίς ψήφους πρός τό πρῶτο κόμμα, ἀλλά αὐξάνοντας τό ἄθροισμα τῶν ἐξωκοινοβουλευτικῶν κομμάτων, προσθέτεις ἐπιπλέον ἕδρες στό πρῶτο κόμμα. Πρόδηλος σκοπός τῆς ΝΔ εἶναι νά κατακτήσει τήν πρώτη θέση, ἀλλά ταυτοχρόνως νά λάβει ὅσο περισσότερες ἕδρες γίνεται χωρίς νά αὐξήσει τίς ψήφους της, καθώς τό τελευταῖο δέν εἶναι πολύ εὔκολο. Ὁ μόνος τρόπος νά βγάλει περισσοτέρους βουλευτές ἡ ΝΔ χωρίς νά αὐξήσει τά ποσοστά της εἶναι νά ψηφισθοῦν τά μικρά κόμματα πού δέν θά ἐκπροσωπηθοῦν στή Βουλή. Τοιουτοτρόπως, ὅσο μεγαλύτερο ποσοστό λάβει ὁ Παπαθεμελής (φυσικά κάτω του 3%), τόσο περισσότερες ἕδρες καταλαμβάνει ἡ ΝΔ. Αὐτό πού θά ἔπρεπε νά προβληματίσει ἑπομένως τό μέσο ψηφοφόρο τῆς ΔΗΑΝΑ, εἶναι ὅτι ψηφίζοντας ΔΗΑΝΑ, ἄθελά του βάζει στό κοινοβούλιο βουλευτές τῆς ΝΔ, οἱ ὁποῖοι λόγω λίγων ψήφων δέν θά κατακτοῦσαν τήν εἴσοδό τους. Ἑπομένως, εἶναι πασίδηλο γιά ποιό λόγο ἕνα ἀνύπαρκτο κόμμα στόν πολιτικό χάρτη προβάλλεται ἀνερυθρίαστα πανταχόθεν (κυρίως ἀπό τήν ΕΡΤ καλοῦνται ὅλα τά στελέχη του καί «φιγουράρουν» δίπλα σέ στελέχη τοῦ ἐνδοκοινοβουλευτικοῦ «ΛΑ.Ο.Σ.») καί μάλιστα ἀνορθόδοξα καλεῖται καί στό debate τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν, ἐνῶ τό 2004 ὁ Καρατζαφέρης (ὀρθῶς) δέν ἐκλήθη ἐνῶ κατεῖχε καί αὐτός θέση ἀνεξαρτήτου βουλευτοῦ (ὅπως καί ὁ Παπαθεμελής).

Εἶναι πολύ πιθανό σέ αὐτές τίς ἐκλογές ἡ ὑποψηφία της ΝΔ κ. Μαριέττα Γιανάκου νά μήν ἐκλέγει γιά λίγες ψήφους, λόγω τῆς ἐμπλοκῆς της στίς ἱστορίες μέ τίς Ἱστορίες. Κάτι τό ὁποῖο πρέπει νά ἐμβροντήσει τούς ὀλιγοστούς ψηφοφόρους τοῦ Παπαθεμελῆ εἶναι τό ἑξῆς ἀνήκουστο: Ἐνῶ οἱ ἴδιοι δέν συμπαθοῦν τή Γιαννάκου, στήν πραγματικότητα τήν βάζουν στή Βουλή. Εἶναι τοῦτο ἄκρως ἐξηγήσιμο σύμφωνα πρός τό ὡς ἄνωθι προεδρικό διάταγμα. Ἁδρομερῶς, ὅσο αὐξάνει τό ποσοστό Παπαθεμελῆ, τόσο περισσότεροι βουλευτές τῆς ΝΔ εἰσέρχονται στή Βουλή. Ἐν προκειμένω, ἄν γιά παράδειγμα ἡ κ. Γιαννάκου δέν θά ἔμπαινε στή Βουλή γιά λίγες ψήφους (ἄν δέν ὑπῆρχε τό ποσοστό ΔΗΑΝΑ), αὐξανομένου τοῦ ποσοστοῦ ΔΗΑΝΑ, αὐξάνουν καί οἱ πιθανότητες εἰσόδου αὐτῆς στή Βουλή. Ἔχει ὑπολογισθεῖ ὅτι ἄν ἡ ΔΗΑΝΑ κινηθεῖ περί τό 1.7%, εὐθύς «χαρίζονται» δύο ἕδρες ἀκριβῶς στή ΝΔ καί αὐτή ἐνδεχομένως κατακτᾶ τήν πολυπόθητη αὐτοδυναμία. Γιά κάποιον ὁ ὁποῖος ἐπιζητεῖ νά ἀποστερήσει τήν αὐτοδυναμία ἀπό τή ΝΔ, ὑπάρχει ἡ Λύση εἴτε νά ψηφίσει τό ΠΑΣΟΚ εἴτε τά τρία μικρά κόμματα (ΚΚΕ, ΛΑΟΣ, ΣΥΡΙΖΑ). Γιά κάποιον ὁ ὁποῖος δέν θέλει νά ψηφίσει κανένα ἀπό τά πέντε κόμματα, ὑπάρχει ἡ λύση τῆς ἀποχῆς. Ἡ καταφυγή του σέ ἐξωκοινοβουλευτικά κόμματα, ὅπως προειπώθη «πριμοδοτεῖ τζάμπα» τό πρῶτο κόμμα.

Αὐτές οἱ παρατηρήσεις μου περί τό «ἐθνοσωτήριο» κόμμα Παπαθεμελῆ γίνονται ἀφ’ ἑνός γιά νά ἐπισημάνουν τό μή ἀκραιφνές της πολιτικῆς αὐτῆς ἐνέργειας, ἀφ’ ἀτέρου δέ γιά νά στηλιτεύσουν τήν «πριμοδότηση» τοῦ ἐν λόγω «κόμματος» ἀπό τό κυριαρχοῦν κόμμα τῆς Νέας Δημοκρατίας καί συνακολούθως ἀπό τούς κρατικούς διαύλους, οἱ ὁποῖοι δέν χάνουν εὐκαιρία νά ἀναφερθοῦν καθημερινῶς καί ἰσοτίμως σέ ἕνα κόμμα ἐξωκοινοβουλευτικό τή στιγμή πού ἄλλα ἐξωκοινοβουλευτικά κόμματα δέν τυγχάνουν παρομοίου ἀντιμετωπίσεως.

Παληό συνεπτυγμένο δοκίμιό μου περί παιδείας

2007-09-21T03:22:00.000+03:00

Ἀθῆναι, 23-09-05

ΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑΙ ΑΤΡΑΠΟΙ

Ἀρίδηλον ἐστί τοῖς παιδευομένοις, κυρίως, ὅτι ἡ παιδεία εἰς τήν Ἑλλάδα βαθμηδόν ἀποδομεῖται ἕως καί βαναύσως καταβαραθρoῦται (ἀρχῆς γενομένης ἐντός τῆς παρελθούσης τριακονταετίας) κατά τρόπον ἐρεμνόν καί δυσκόλως ἐπαισθητόν πᾶσι τοῖς πολίταις. Ἐρειστικός διά βαθεῖαν σκέψιν ἐπί τοῦ ζητήματος ἀποδέδεικται ὁ ὁρισμός τοῦ Λ. Σουίδα: «παιδείαν ὀρθὴν εἶναι νομίζομεν οὐ μόνον τὴν ἐν τοῖς ῥήμασι καὶ τῇ γλώττῃ πολιτευομένην εὐρυθμίαν, ἀλλὰ διάθεσιν ὑγιᾶ νοῦν ἐχούσης διανοίας, καὶ ἀληθεῖς δόξας ὑπέρ τε ἀγαθῶν καὶ κακῶν ἐσθλῶν τε καὶ αἰσχρῶν». Ἐσθλόν ἐστι, ἐξ’ αὐτοῦ ὁρμώμενοι, νά καταστήσωμεν διάδηλον τήν σύγκρουσιν μεταξύ τοῦ ἀεν(ν)άου ἀγαθοῦ τῆς παιδείας καί τῆς αἰσχρᾶς συγχρόνου ἐκπαιδεύσεως – «κυνο-παιδεύσεως».

Ἀκροθιγής, ἔστω, κοινωνική παρατήρησις εὐθύς ἀναδεικνύει μιάν ἁλματώδη ρᾳστώνην, εἰς τήν ὁποίαν ἡμεῖς οἱ νέοι περιπίπτομε πρηνηδόν. Ἄν γέρων ἐτυμολογικῶς εἶναι ὁ φθειρόμενος (ἔρρω) καί εἰς γῆν πορευόμενος, ἡ πρώτη ἰδιότης διακρίνει τούς λαλιστάτους ἀλάλους νέους, καθώς στερούμεθα καί ἕρματος ἀλλά καί ἀπωτάτου σημείου διά νά ἐξιχθῶμεν- συμπτώματα τῆς κατατρυχούσης φθορᾶς- ἐπενεργείᾳ τῆς ὁποίας προπερνώμεθα ὑφ’ ὑπεργήρων τινων ἀκόμη. Καί τοῦτο, διότι ἡ ἐκρίζωσις τῆς κλασικῆς παιδείας, μέ τά ἐγνωσμένα ἄλλοτε προσποριζόμενα ἀγαθά της, ἐπέφερεν ἀνήκεστον καταπίεσιν τοῦ διανοητικοῦ φάσματος ἐντός στενῶν πλαισίων ἀρχικῶς (φυσικῶς, τό καταπιεζόμενον ἀδρανεῖ καί ἐξουδετεροῦται) καί μαρασμῶδες πνευματικόν τέλμα ἀκολουθιακῇ συναρτήσει. Ἄν, ἐπί παραδείγματι, εἷς «ἀναλίσκεται» ἀδιαπαύστως εἰς τήν τηλοψίαν, πῶς θ’ ἀπολήξῃ εἰς πνευματικήν τελείωσιν, ὅταν τό «πνευματικόν μέγιστόν» του ἐξωγενῶς καθίσταται πεπερασμένον ἐν ἀντιθέσει πρός τήν τείνουσαν πρός ἀνωτερότητα ἀνθρωπίνην δυνητικότητα; Ἐπ’ αὐτοῦ, μᾶς ἐμβροντεῖ ὁ μέγιστος πάππος μας Ἀριστοτέλης: «πᾶς γὰρ ἀνὴρ πενίη δεδμημένος» ἐννοήσας τήν δηκτικῷ τῷ τρόπῳ ἐπελαύνουσαν πενίαν (καί πνευματικήν).

Κατ’ ἀπόλυτον, ἕν πρός ἕν, ἀντιστοιχίαν καί ἐν αἰτιώδῃ συναφείᾳ, ὁμοίαν πορείαν παρακμῆς πρός τήν ἀνθρωπίνην ἠκολούθησεν ἡ Ἑλληνική, ἡ ὁποία ἅπαξ ἀφιχθεῖσα εἰς τό μέγιστον ὑπό τήν ἔπoψιν γλωσσολογικῆς πολυπλοκότητος, προεχώρησε μέ ἀλλοιώσεις καί διακυμάνσεις ὡς πρός τό εὖρος, ἐν ἀντιθέσει πρός ὅλας τάς λοιπάς πενιχράς ἕως ἀνυπάρκτους, πλήν ὅμως ἐξελισσομένας γλώσσας (ἐξ’ ὧν αἱ εὐρωπαϊκαί καταφανῶς ἑλληνοειδεῖς). Διά τῆς βιωματικῆς προσεγγίσεως, ἐπαγωγικῶς ἡ μελέτη τῆς γλώσσης συνυφαίνεται αἰτιωδῶς μέ τήν ἀνάπτυξιν τοῦ ἀνθρωπίνου νοός. Αὐταπόδεικτον μέν, βιωθέν δέ ὑπό τοῦ ὑποφαινομένου τό γεγονός ὅτι ἡ καθ’ ὁλοκληρίαν κ’ ἐξ’ ἁπαλῶν ὀνύχων ἀφοσίωσις εἰς αὐτήν τήν μελέτην, πέραν τῆς ψυχικῆς εὐφορίας (ἤγουν τῆς φιλοσοφικῆς ὑφῆς εἰς την οποίαν παρέλκει νά ἐκταθῶ), ἥν ἐπιφέρει (φευκταία καί φευκτέα διά πολλούς), ἀναπτύσσει τάς δεξιότητας εἰς τόν ἀνώτατον βαθμόν ἐφ’ ὅλων τῶν ἐπίσης παλινόρσων θετικῶν σπουδῶν, διότι καλλιεργεῖ κατά τόσον μέγαν βαθμόν τήν ὀξύνοιαν, τήν δεξιότητα ἀναλυτικοσυνθετικῆς καί πολυεπιπέδου σκέψεως, ὥστε λίαν κοπιωδῶς νά ἐπιτυγχάνονται μακράν αὐτῆς. Ἐπιπροσθέτως, σήμερον αἱ ἐμβριθεῖς ἐνασχολήσεις μετά τῶν κειμένων ἀποκαλύπτουν ἀρχαιόθεν γνωστά ἐμφανῆ ἤ κρυπτογραφημένα στοιχεῖα ἀντιστοιχοῦντα εἰς τάς συγχρόνους θετικάς ἐπιστήμας, ὅπως εἰς τά μαθηματικά ἕως καί θεωρητικήν φυσικήν, ἐξ’ ὧν ἐπωφελήθησαν οἱ ξένοι ἐπιστήμονες, λόγῳ τοῦ ἰδικοῦ μας ἐγχωρίου και πολλαχῇ κατατιτρώσκοντος παραγκωνισμοῦ. Ὑπό τό πρῖσμα τῆς τεχνολογικῆς ἐφαρμογῆς (ἔστω ὀψίμου) τῆς ἀρχαιοελληνικῆς (π.χ. τεχνητή νοημοσύνη…), καθώς ἐρευνᾶται εἰς τήν ἀλλοδαπήν ἡ πιθανή αὐτούσιος χρῆσις της, ἐρειδομένη ἐπί τῆς ἐναργῶς λογικῆς ἕως τῆς μαθηματικῆς δομῆς καί πολυποικίλου ἁρμονίας τῆς γλώσσης, πῶς ν’ ἀποκριθῶμεν εἰς τον συρμόν; Παραδόξως, παρά τήν ἐξοχήν του εἰς τάς ἐκφάνσεις τοῦ βίου καί τoῦ ἐπιστητοῦ, ὁ Ἕλλην Λόγος ἀνταμείβεται ἀπό τήν Ἀρχήν διά τῆς ἐπονειδίστου ἀπομακρύνσεως. Οἱ κρυφίως δρῶντες ἀλλ’ οὐδόλως ἀδαήμονες τοῦ «ἀκραιφνῶς καθαρεύοντος» δημοτικισμοῦ (ἡ δημοτική κατήντησε καθαρεύουσα- «καρατομοῦσα» τήν ἀρχαιοβρίθειαν ἤ πᾶσαν ἀρχαιοπρέπειαν καί ἰδιαίτατα τήν «εὔμολπον» λογιότητα) ἠξεύρουν ὅτι διά τῆς κατασβέσεως τοῦ μυχιαιτάτου πόθου τοῦ Ἕλληνος διά τήν γλῶσσαν του, μέ τήν γλισχρωδῶς ἐκτρεφομένην ἀπέχθειαν δι’ αὐτήν, ἠμποροῦν νά τόν ἔχουν ὑποκείμενον εἰς τάς ἀναφεῖς βουλήσεις των.

Κατεδείχθη, ἔστω καί ἁδρομερῶς, ὅτι ὁ ἐπαναπροσδιορισμός τῆς κλασικῆς παιδείας, ἐπ’ οὐδενί διά τῆς στενῆς φιλολογικῆς προσεγγίσεως, καθίσταται ἀδήριτος μέ πρωτεύουσαν τήν σημασίαν τῆς Γλώσσης˙ τῆς δυνητικῶς προοδευούσης, ὡς μελλούσης οἰκουμενικῆς. Τοιουτοτρόπως, μέ παράλληλον ἀντικατάστασιν τῶν κυνείων, παρεγκλινόντων διδασκάλων μέ νέους ψυχικῶς ἀκηράτους, θά ἐπιτευχθῇ ἐθνική ἀνασυγκρότησις και ἰδίᾳ υπερέχουσα ἀπόκρισις τοῦ Νεοέλληνος εἰς ὅλας τάς διεθνεῖς ἐπιταγάς. Ἐπειδή, φεῦ, ἡ παίδευσις εἰς τήν Ἑλλάδα τείνει νά μᾶς «παιδεύῃ» τόσον ὅσον ἡ δύσβατος ἀτραπός, εἴθε οἱ ἰθύντορες τοῦ Ὑπουργείου- κατά συνθήκην- Παιδείας νά ἐπωμισθοῦν τό βάρος τῶν εὐθυνῶν, ἔστω καί ἂν ἡ πραγμάτωσις τῆς εὐχῆς ὑπό τάς παρούσας πεπλεγμένας συνθήκας εἶναι μόνον ἐνύπνιος. Διά νά μήν αἰθεροβατῶμεν, ἡ λύσις εἶναι αὕτη ἡ Ἀλεξάνδρειος˙ πᾶν πλέγμα ἄλυτον κόπτεται!

Ὁ σκοπὸς τοῦ ἰστολογίου

2007-09-21T02:15:00.000+03:00

«Ἀχλὺς» (ἐξ’ ἧς λέξεως καὶ ὁ τίτλος τοῦ ἰστολογίου) ἐπικαλύπτει τὴν πορεία τῆς Νεωτέρας Ἑλλάδος, ὅσον κι ἂν ἡ εὐδία τῆς Ἀρχαίας ὑπερτερεῖ. Φαύσκει ἐν μέσῳ τοῦ ζόφου ἡ τάσι γιὰ διαψέγουσα ἀψεύδεια καὶ στηλίτευσι τῆς κιβδηλείας, τῆς πολιτιστικῆς καὶ τῆς πολιτικῆς.

Αὐτῶν καὶ ἄλλων ἀκιχήτων ἡ κατάδειξι εἶναι ὁ σκοπὸς τοῦ παρόντος ἰστολογίου μακρὰν πάσης κομματικῆς τοποθετήσεως.